Müjdemi İsterim!

Sema

2010-06-29T11:39:00.005+03:00

Dünyanın en zor insanı S.,
Hiç unutamadım iskeledeki o güzel geceyi. Elimizdeki biralar bitince beklemediğin bir anda sarılıp, seni bulutların üzerine çıkaracağıma söz vermiştim. Ne zaman uçakta pencere kenarına otursam sözlerini tutmayan rezil biri olduğumu hatırlatıyor bu hatıra. Aslına bakarsan oğlum bunu bana her gün söylüyor zaten. Ona söz verip de yapmadığım şeylerin bir listesini tutuyor. Görsen severdin, nasıl bilmiş! Ama boş bilgiçlik değil, okuyor. Bana kart atmış,"Sevgililer Gününde Paris'te olacaksınız, daha ne!" diyor.
İncir çekirdeğini doldurmayacak şeylerden kavga ederdik, bak bunu da unutamadım. Ya birbirimizi hiç sevmedik, ya da tahammül, uzlaşma nedir, daha öğrenmemiştik. Bunun ayrımını bunca zaman sonra yapabilmem mümkün değil. Sevgililer Günü programı yapmadım diye kavga ettik, gecenin sonunda ayrıldık. Şimdi eşimle Paris uçağındayım ve eğer oğlumun operasyonu iyi geçerse bu bizim için en büyük Sevgililer Günü hediyesi olacak. Belki ameliyattan sonra hastaneden çıkıp bir iki saat nefes alırız, hepsi o.
Şunu sana hep söylemek istedim: O gece kal demediğim için pişman değilim.

A.

Foto: H.Küçükali

New York

2010-03-06T17:50:00.004+02:00

Mutlak Müphemim N.,

Kendimi tanımlayıp tanımlayıp, hemen arkasından analizimi yanlışlayacak bir şey buluveriyorum. Önce yalnız olmaktan büyük keyif aldığımı düşünüyorum, sonra aklıma evin sessizliğine katlanamayışım ya da iyi bir dostla geçirilen anların sıcaklığı geliyor.

Hem hafif olmanın, unutkanlığın, hayatımın mini mini bir el çantasına sığabilme ihtimalinin çekimine kapılıyorum; hem de durmadan evim, mahallem, şehrim diye düşünmeden edemiyorum.

Bir de sen varsın tabii. Nicedir kimseleri gerçekten sevmediğimi, yaşadıklarımın küçük tatlı hikâyelerden öteye geçmediğini hissediyorum. Sonra pat diye gözümün önüne içten gülüşün geliveriyor. Belki de diyorum, belki de..

Burada bir yandan güneş var, bir yandan kar yağıyor; ne kış, ne bahar..

Kabataş

2010-03-06T12:21:00.006+02:00

K.,

Güneş sarındığı pamuk yorganın arasından kendini birazcık gösterince, fotoğraf makinemi boynuma asıp soluğu Kabataş’ta aldım. Olta tutan amcaların fotoğraflarını çekmeye niyetlenmiştim, şanslıysam balık tutanına bile rastlarım diye düşünerek önlerindeki kovalara baka baka kıyıda gezinmeye başladım. Yanından geçtiğim amcaların kimisi kovasını çantasından çıkarmamış bile. Avcı dediğin önce kendi palavrasına inanacak derdi lisedeki müdür yardımcısı geç kağıdı istemek için beceriksizce mazeretler uyduran öğrencilere.

Neyse geze geze kovası dolu bir baba ile oğlunun yanına geldim. Ne çekiyorsun amca? İstavrit. Kızartmalık? He. Karadeniz’den geliyor değil mi bunlar? Ustanın tavsiyesine uyarak fotoğrafını çekmeden önce amcayla azıcık etkileşeyim dedim ama geyiğim öyle pis ki, amca üç cümlede defolup gitmem için dünyanın en acayip balıkçı pozunu vermeye hazır hale geldi.

Kendisine sorsana, dedi gergin bir suskunluktan sonra. Amcaaa! Ben nereden bileyim nerenin balığı! Aha kovanın içinde, sor kendisine, deyip oltasını denize doğru savurdu. Nasıl bir makaraya sarıldığımı düşünerek ama öte yandan sürpriz aptalı merakımı bastıramayarak kovanın içini görebilmek için yavaşça kafamı uzattım. O da kafasını suyun üstüne çıkarmış bana bakıyor. Varna’dan geliyorum ben, dedi. Ama ta Sivastapol’dan Ayvalık Körfezine kadar bütün bu denizleri bilirim. Buyur buradan yak!

Bir Osmanlı batığının ıskarmozlarından birinde denize gözünü açmış. Zorluklar içinde büyümüş: troller, sintine suları, zargana akını… Gençliğinde sağa sola savrulmuş, zokayı yuttuğum bile oldu dedi. Sonunda, uzaklara gitmesi için, sevdalandığı kızın babası oyun edip bir istavrit sürüsünde kontrolör yapmış bunu. Hani sürüdeki balıkların hepsi aynı anda aynı hareketi yapar ya, bunun gibi dört beş kontrolörün marifetiymiş o. Bir saniye önceden söylerlermiş, hadi sağa dönüyoruz, solda büyük balık var diye.

Bu böyle beş dakika kovanın içinden kendini anlattı. Amcanın oğlu bana, ben de Varnalıya şaşırmış kuçu gibi kafayı eğip bakarken, senin ne derdin var, dedi. Ne derdi, güneşin tadını çıkarıyorum, bak birazdan seni şu oğlanla çekeceğim, dedim. Yok yok, senin canın bir şeye sıkkın, yoksa deli mi kovaladı, istavritle muhabbet ediyorsun.

O böyle ısrar edince, daha fazla içimde tutamadım. Hiç söylemem sanıyordum. Özledim dedim, dayanamıyorum. E, dedi bana söyleyeceğine gidip ona söylesene!

Ya işte, böyle.

Ş.

Foto: Körtısi of H.Küçükali

Quartier Latin, Paris

2010-03-03T21:21:00.001+02:00

Sevginin uzaktaki hali P.,
Burası o memleket değil mi? Şu sevdiğim bütün yeşil gözlü kumralların, adını anarken iç geçirdiği eski şehir. “Yılların, yüzyılların yaşlandırmayıp tatlandırdığı kent.” Bu kolpa betimlemenin sadece kırkını geçip de hala gözü dışarılarda gezenler için yapıldığını sanırdım, ama buranın durumuna da uyuyor.
Benim gibi ellisini devirenler için ne dendiğini bilmek bile istemiyorum. Gelmeden internetten arkadaş olup mektuplaştığım genç irisi sosyoloji öğrencisi, gece olup beni evine götürdüğünde “Tunus hurması” diye seslendi. Şehir karalarını giyinirken, zayıf göstersin diye bu gece için seçtiğim siyah elbiselerimi çıkarınca hurmaya döndüm iyi mi! Neyse ki kuruyup kararmış da olsam hala tat veriyor olmalıyım ki geceyi Paris’in kulak kesen soğuğunda otel arayarak geçirmek zorunda kalmadım.
Ee, eski dostum sen nasıl geçiriyorsun ikinci yarıyı?

Tadını çıkar,
S.

Foto: H.Küçükali

Paris

2010-02-20T11:34:00.003+02:00

Yüreğimdeki koca kilit P.,

Sabahın bu saatinde zar zor ayarladığım takside, bana muzaffer kıtaların resmi geçitleri dışında bir şey çağrıştırmayan büyük sarı kemerin altından geçiyorum. Kafamı cama dayayıp, içimi acıtacak onca şey varken senden ayrı buraların tadını çıkaramamamın kederini boğazımda düğümlüyorum. Bu kadar büyümesi bir daha kavuşamayacağımızdan olsa gerek.

Uyku bastırdıkça zihnimi bedenimden uzaklaştıracak düşüncelere dalıyorum. Salondaki mavi kanepede tavanı seyrederken de bu anı, emperyal binaları arkasında bırakarak ilerleyen bu taksinin içinde uyukladığımı hayal edebilirdim. Hatta aralık gözlerle taksinin camından gördüğümden daha fazlasını yattığım yerden algıladığımı düşünebilirdim. Yani hiç yerimden kalkmadan, şu anda burada olduğumdan daha fazla burada olabilirdim, niye buraya kadar geldim ki, diye düşünüyorum.

Sensiz olmanın yaptığım her şeyi bu derece anlamsızlaştırması artık canımı sıkıyor. Bazen kahrına son vermek istiyorum, sonra kendimi zorlayarak haykırıyorum: ben sen yokken de vardım! Kifayetsizliğin, beynimde salgılanması duran bir iki hormonun işi olduğunu kendime tekrarlayarak, bana bunları yapan doğaya daha sıkı tutunmaya çalışıyorum. Seni bir daha düşünmeyeceğimi daha ne kadar düşüneceğim?

Artık dönüyorum. Pasaport kontrolünde polis, kulaklığımı çıkarmamı istiyor. Kimsenin anlamadığı bir dilden bir name, beni hâlâ acıtarak yükseliyor: evvelim sen oldun ahirim sensin…

Bunu, sana söyleyemediklerime say,
S.

Foto: H.Küçükali

Kars

2010-02-14T14:30:00.004+02:00

Deli Aşkım K.

Gittiğinden beri ne kar durdu ne de soğuk bir nebze azaldı. Bu şehrin her zamanki hali elbette, şaşılacak bir şey yok. Yine de beraber yürüdüğümüz yolların hep, hâlâ karlı olması, şimdi yalnız da olsam beni sana yaklaştırıyor, kendimi aşkıma sadık hissediyorum. Hele de kocaman eldivenlerini ellerime geçirince..

Günlerdir, haftalardır durmadan, bulduğum her sayfaya, her deftere yazıyorum. Seni, beni, aslında var mı yok mu belli olmayan bizi. Beraber yaptıklarımızı, konuştuklarımızı, belki dışarıdan bakana hiç manası yokmuş gibi görünen, sadece bize ait binlerce küçük şeyi..

Niye diye soruyordum kendime, niye bütün bunları yazıyorsun? Şimdi tüm yazdıklarımı okuduktan sonra artık cevabı biliyorum: Mutluluğum benimle kalsın diye. Paylaştığımız mucizeyi, yani hayatı, geri dönüp tekrar yaşamak mümkün değil. Yine de insan yazarsa, en azından yazdıklarını baştan, yeni baştan okuyabilir!

Değil mi canım?

foto:http://www.trekearth.com/gallery/Middle_East/Turkey/East_Anatolia/Kars/photo1005110.htm

Nevşehir

2009-11-03T17:01:00.001+02:00

Meçhul istikametim N.,

Eskiden bir şeyi tüketince mutlu olurdum: Annem her sene biraz daha büyüyen ayaklarıma güz gelmeden o havalı süet botlardan alınca; kendi paramı kazanmaya başladıktan sonra her kafama estiğinde bilgisayarımı yenileyince; uzak memleketlere gidince (bunun her ânı her adımı keyiftir); güzel bir kitabın sonuna geldiğimde – İngilizceyse daha büyük tatmin, tüketimi zor çünkü…

Sonra, yaşlandıkça gövdeleri yeni halkalar bağlayan ağaçlar gibi vücudum kalınlaştıkça, tüketmenin, harcamanın tadı kaçtı sanki, kekre gelmeye başladı. Kılı kırk yararak yapılan seçimler, tüketme ânının uçuculuğu ve hazzı devam ettirmek için, daha o güya eşsiz ânın içindeyken atman gereken bir sonraki adımı düşünme zorunluluğu. Anladım ki tükettiğim aslında bendim, zaman benim ömrümden gidiyordu.

Bunu fark edince sıkıldım. Fark etmesem daha da sıkılırdım. Sıkıntım geçsin diye evlenmeyi bile düşündüm. O.A.’ın romanında, “Albayım, insan evine bir biblo aldığında bile nasıl seviniyor. Bir de akşam eve gelince etrafında ‘kocacım, kocacım’ diye dolaşan biri olduğunu düşünsene” mealinde bir şeyler dediğini hatırladım. Soğudum fikirden.

Nedense içimde bir ses hep muarız, hep mutsuzdu. Biteviye zıtlaşıyor, inat ediyordu. Bu öyle bir cindi ki sevse de evlenemez; evlenmeye razı gelse çocuk istemem diye tutturur; çoluk çocuğa karışsa evi terk etmek için yer arardı! Her daim şüpheli, her daim gergin, sükûna savaş açan biri. Meydanda numarası yapıp köşelerde kuytularda saklanır; kimse kendini görsün, gerçekten görsün istemez. Bütün denemeleri boşa çıkarmakta üstüne yoktur. “Hayır, hayır, ben o değilim. Ne, duyamadım? Ne yazık, siz de bilemediniz. Sürpriz! Bingo!”

Damağımdaki demir tadı o kadar acı gelmeye başladı ki yaşayamaz oldum. Bir çeşit nefes darlığı, bir çeşit felç, bir çeşit kabızlık. Teşhis konulamadı. Yeni memleketlere de gidemez oldum, görüp göreceğim buydu artık. Ben de kart yazmaya başladım, önce gördüğüm sonra da görmediğim yerlerden.

Tüketmeyi bırakmakla kalmadım, biriktiriyorum artık. Sokaklar, meydanlar, kentler, ülkeler; satırlar, kelimeler, noktalar, virgüller; karışlar, adımlar, kulaçlar; hayatlar, hatıralar, yarınlar; umutlar, hüsranlar, hayaller. Birikiyor.

Medeniyet dedikleri yazıyla başlamıyor mu? Al sana yeni hayat!

Foto:
Körtısi of H. Küçükali

Tel Aviv

2009-11-02T09:39:00.003+02:00

Gözüm T.,

Erkama, riyaziyeye, ihsaiyata itimadım yoktur bilirsin. Yemeği göz mikyasıyla yapıp, mezuraya pek paye vermeden kumaşa makası vurmayı severim. Kimisi tezcanlı der kimisi işinin erbabı. Bana sorarsan, faniyiz işte, günümüz dar; ince eleyip sık dokuyacaksın da ne çıkacak, korkunun ecele faydası yok, olacak olan zaten olur. Yaş tahtaya basacağım gün de gelecekmiş meğer...

Madam Ö. "yüzde doksan dokuz bir şeycik yoktur," deyince gönlüm kaydı, inanasım geldi. Terazinin öte yanında tek başına durup duruveren birin esamisi okunmaz dedim. Kafamda hesabı kapattım, defteri dürdüm.

Günler geçti, aylar geçti. Seni, silah diyemeyeceğim, kazma kürek altına aldıkları dokuz ay oldu. Benim de dokuz ayım doldu. Güzel anam göz yaşı döktü ama babam barındırmadı. "Cennet Vatana", Onklime postaladılar.

Seni bekliyoruz,

Erzincan

2009-10-30T09:52:00.003+02:00

Bir tanecik E.,
Sabah erkenden kalk! Hava karanlık. Gazeteleri bakkalın önüne bırakan çocukla belli belirsiz selamlaş. Sokakta karşılaştığın az sayıda vatandaş, seninle göz göze gelip yüreklerini yormamak için kaldırımın çizgilerine bakarak yanından geçsin. Bin arabana otoyola çık. Senden daha şuursuz sürücülerin yapabildiklerine hayret et. O günkü ruh haline göre, ister onlarla yarış, ister sakinliğinin ödülü olarak kınama hakkını elinde tut. Havaalanının önünde trafiğe takıl. Geç kalıp kalmadığını anlamak için iki dakikada bir saatini kontrol et. Heyecanlan. Kalkış saati yaklaştıkça, yüreğinin, göğüslerinin üstünde dolaşan sıcak dokunuşları hisset. Uçuş kartını uzatırken ürpertiden ellerin titresin.
Bindiğin gibi in uçaktan. Kalabalığın içinde gözlerin beni arasın. Her bir yüzü, aklında kalan suretle karşılaştır. En benzediğini düşündüğünün gözlerinde, aradığın pırıltıyı görürsen, çekinme sarıl boynuna. Alnını alnına bastırırken, yanaklarını avuçlasın. Kendini eve kadar tut; Amerika’da insanlar ortalık yerde sevgilerini göstermeyi de, gösterenleri de sevmezler.

Hadi, ben çıkana kadar gününüzü gün edin. Nasıl olsa önce senin, sonra sevgilinin derisini yüzeceğim…

Canımsın benim,
N.

Foto:
Ali Ünal http://www.fotokritik.com/603366

Emirgan

2009-10-29T13:19:00.004+02:00

Kanaatkar E.,
Hayatımın yirmi yılını babaevinde geçirdikten sonra güzel bir Ekim günü kendi fakiraneme taşındığımda, canım ninemin verdiği ev hediyesi bir bayrak olmuştu. Bu ne dememe kalmadan, kırmızı atlastan, özenle yıkanmış, ütülenmiş, katlanmış bayrağı çekmeceye koyuvermişti.
Birkaç hafta sonra apartmandaki ufaklıkları yağmur çamur demeden, uyku tatil demeden okul bahçesine sürükleyen büyük bayram geldiğinde, ninem sabah erkenden telefon etti: “Bayrağı astın mı yavrum?” Ne gerek var canım filan diyemeden dünya tatlısı kadın şirretleşti, sinirle çıkışmaya başladı: “Senin böyle sorumsuz davranmaya ne hakkın var, elli yıl önce bizi ve sayemizde üç komşumuzu eylül baskınından ne kurtardı zannediyorsun?” …
Birden elim kolum bağlandı. Yapacak bir şey yoktu. O bayrak asılacaktı. Ninem için, komşuları için, nice badireyi atlatan ve atlatamayanlar için.
İyi bayramlar,
N.

Foto:
http://www.trekearth.com/gallery/photo1009961.htm

Yüksel Caddesi, Ankara

2009-10-28T14:53:00.000+02:00

Eşek sıpası Y.,

Senin adamı dün görecektin! “Gidecem buralardan!” diye bir kalkışı var ki masadan, off! Kendi de, bu afraları da gözümün önünden hiç gitmiyor. Bir git kardeşim, bir git artık! Dön köyüne, koş memleketine… Ananın emekli maaşını iç ederek aydın mı olunur; batak masasından kalkmadan devrim mi yapılır?

Bu laflarım aynen senin için de geçerli ha! King oynamayı öğrenmiş olman beni çok üzdü. Biz seni kral olman için gönderdik, sen bana Rıfkı’yı hiç yemiyorum diyorsun! Yazın, okulumu uzattım dayı, diye gelirsen, papaz oluruz, ona göre.

Dayın İ.

Foto.
Körtısi of H.Küçükali.

Cenevre

2009-10-27T08:24:00.001+02:00

İkiz Kardeşim C.,

Kulağa saçma bir lafmış gibi geliyor ama gerçekten de hayat göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor, yitiyor. Laf değil, dün tam bir yıl olmuş bu ölgün şehre geldiğim.

Uyudum, uyandım; günler, aylar, mevsimler geçti. Formüller buldum, deneyler yaptım, ispatlar yazdım; zaman geçti. Birilerini sevmeye çalıştım, birileri beni sevemedi, aşık oldum, bedbaht oldum; kum saati boşaldı.

Nedense zaman sadece koşarken geçmiyor. Enstitüdekilerin "sağlıklı sosyalleşme" adına haftada bir katılımı mecbur tuttuğu topluca koşma ayininde ne attığım turları, ne geçen dakikaları saymak çare oluyor, lanet yelkovan dönmek bilmiyor. Galiba bir yere varmayan, bir amacı olmayan şeylere tutunamıyorum. Boşa tekerlek çeviren laboratuvar fareleri geliyor aklıma, içim kalkıyor...

Ah, şöyle gitmeye değecek bir yer olsaydı, varmaya değecek bir vuslat!

Foto: http://www.trekearth.com/gallery/Europe/Switzerland/West/Geneva/photo1136505.htm

4.Levent, İstanbul

2009-10-26T10:00:00.003+02:00

Benim latif nişanlım D.,
Sana bu 4 Levent’in hikayesini anlatmış mıydım? İstanbul'un Konstantinapol olduğu vakitlerde,savaşmaktan çok eğlenmeye, yiğitlikten çok ibişliğe düşkün bu dört levent, Varna’ya baharat götüren konvoyu koruyan kalyonlarından, demir alalı daha yarım saat geçmeden firar edip Arnavutköy önünde denize atlamışlar. Bu dört firari delikanlının aklında, önceki gün Pera’nın arka sokaklarındaki izbelerde görüp biraz da oynaştıkları güzeller güzeli Kıpti bir çengi kız varmış (o zamanlar Çingeneleri Kıpti zannettikleri için böyle çağırdıklarını sana daha önce anlatmıştım). Çengi, delikanlıların içlerinin alev alev yandığını görünce, oyunlar edip bunları dımdızlak soymakla kalmamış, ertesi gece için önlerine bir de iddia atmış: en hızlı hanginiz İstanbul’un yedi tepesini tek tek dolaşıp yedisinden de bana yedişer lale getirirse, yedi gün yedi gece, tepemden tırnağıma, kulağımdan topuğuma yediveren gibi açılıp onun olacağım!
Delikanlılar o mevsimde laleyi nereden bulacaklarını bile düşünmeden, Boğaz’ın en babayiğit pehlivanı, en arlanmaz zamparayı bile güçten kuvvetten düşürecek buz gibi sularına bata çıka bir yalının iskelesine tırmanmışlar. Köyün içinden sessizce geçip yolu yokuşa vurmuşlar. Her biri diğerini çelmeyle düşürüp çalımla geçmeye çalışırken, yanlarında üstlerini başlarını çamur içinde bırakan dev gibi bir gülle patlamış!
Dönüp arkalarına baktıklarında, Koca Reisin sabah içtimasında bizim dört levendi göremeyip güverte nöbetçisini falakaya yatırdıktan sonra gerisin geri denize atladıkları yere yüzdürdüğü koca kalyonun topların namlularından fışkıran alevleri görmüşler. Her biri benim koca kafam büyüklüğündeki gülleleri 200 kulaç öteye fırlatan ejderhanların, kolombornelerin tekmili birden kükreyerek leventlerin çıkmaya çalıştığı çamurlu Arnavutköy sırtlarını dövüyormuş. Dağılan güllelerden etrafa saçılan çiviler, zincirler dördünün de etlerini paramparça edip ağızlarını yüzlerini kan içinde bırakmış bırakmasına ama akıllarında Kıpti kızın bal kokulu enfes turunçları, yüz arşın daha sürünmüşler. Birinci levent bakmış ki, bu yaralarla daha fazla gidemeyecek, çenginin ak gerdanını yoldaşlarına helal etmiş; zaten helal edebileceği başka bir şey de yokmuş bu düzenbaz puştun. Orada olmuş sana 1. Levent.
Öykünün gerisi acıklı ama nasıl devam ettiğini tahmin edebilirsin. Dördüncü levent de ilkinden on dakika mesafe ötede düştüğünde, Kıpti kız sabah uykusundan daha yeni uyanıyormuş. Saçlarını taramış, yüzünü yıkayıp memelerini gül suyuyla ıslattığı halis bir bezle iyice silip misk-i amber gibi kokana kadar esanslara bulandıktan sonra, yeni kokular, üzerinden tattıracağı yeni lezzetler bakınmak üzere Mısır Çarşı’sına doğru yola koyulmuş… İstanbul’un daha adı konulmamış bir sürü tepesi, ovası, köyü onu bekliyormuş…
…

Yatmadan önce okuman için her gün kart yazıyorum sana. Bir atkı örüp gönderebilseydim, en iyi ihtimalle soğukta yürürken hatırlayacaktın beni. Kollarımla olmasa da imgelerimle sarayım istedim. Belki senin için uydurduğum hikayeler, sana adadığım tamlamalar, kullandığım kelimeler şimdi zihninde bana ait bir odacığı döşeyip donatacak, gözlerin dışarıyı görmekten sıkıldığında oradaki kerevetine çıkıp benimle buluşacaksın. Umarım orada da bu kadar mesafeli oturmazsın!
Meftunun,
T.

(İ.O.A.’a saygılarımla)

Foto:

http://www.flickr.com/photos/peixesloucos/ / CC BY-NC-ND 2.0

Ev

2009-10-23T10:45:00.004+03:00

Tekinsiz dostum E.,

Oldum olası büyüklerin gururudur, ama sevmiyorum "akıllı uslu" olmayı. Sevmiyorum makul, sakin, rahat olmayı. Ama serde var işte. Zamanında D. arayıp demez miydi "ya sırf annenin o huzurlu sesiyle efendim deyişini duymak için sizi arayıp rahatlıyorum" diye...

İnan ben de öfke dolmak istiyorum, ben de patlamak, deli laflar etmek istiyorum, ben de kafayı kırmak istiyorum. Oluyor mu? Olmuyor. Hiç olmuyor.

O saf Amerikalı gittiğin için heyecanlı mısın diye sorunca anlamayacağını bile bile gitme hissini hiç sevmiyorum dedim. (İngilizce kafiyesiyle pek şairane oldu; ama aslında bu histen nefret ediyorum demem gerekirdi.) Ecdadım göçmen, gezgin, seferi, yurtsuz, diaspora, neyse artık, olmuş olacağı kadar. Ben sadece, basitçe yerleşmek istiyorum. Meyveli, çiçekli bir bahçe istiyorum. Bu.

İnsan ayrıldığı yerden yazmaz ya, bu seferlik mazur gör.

Olur mu?

Diyarbakır

2009-10-22T10:57:00.006+03:00

Tanığım D.,
Ya bu nasıl bir memleket! 4 yaşımdaydım, babamı çarşıda ağzından kan gelene kadar dövüp 20 gün gözaltına aldılar, pazarlığı uzatan bir müşteriye yüksek sesle sövüp söylendi diye. Gelip gelmeyeceğini bilmeden yirmi gün yirmi gece geçirdik. Tırnakları çekilirken öğrenmiş, küfrettiği için değil, evde bize küfrettiği gibi küfrettiği için bunların başına geldiğini.

Tam 14 yıl geçti üstünden, Ankara’ya okumaya gittim. Hiç karışmamama rağmen, daha ilk hafta çıkan kavgadan sonra Diyarbakırlıyım diye kimlik kontrolünde derdest edilip emniyete buyur edilmiştim. Anama sözüm vardı, diplomamı alıp doktor çıktıktan sonra, istediğim haltı yiyebilirdim. Ama öncesinde, sabah derse, akşam yurda. Gözaltında, onlar için çalışmazsam, daha mezun olmadan bana yedirecekleri haltları da tek tek izah ettiler. Yemedim, dövüp bıraktılar.

Okulda herkesin atıp tuttuğu konularda, ben konuşunca kaşlar kalktı, suratlar ekşidi. Şivemle dalga geçmeyen, daha yüksek perdeden önce benden terörü bir kez daha herkesin önünde lanetlememi istedi. Bu kolej çocuklarının, bu seçkin ailelerin aydın evlatlarının, bu dünyanın öte yakasında tahsil görüp, dünyanın beri tarafında tatil yapan insanların, nasıl olup da kendi ülkesinde olup bitenleri resmi ajans haberlerinden bir kelime daha fazla merak edip anlayamadığına hayret etmekten cevap dahi veremedim! Bir keresinde, “Sizlerle arkadaş olacağıma, ajanlık teklif edenlerle takılırım. Onlar hiç olmazsa kimliğimi reddetmiyor; hatta farklı olduğumu bir anlamda kabul bile ediyorlar” demiştim.

Onların, bu akarsuyun ortasındaki çakıl adada yaşamayı tercih etmiş olma halleri, kendilerine belletilen yalanları sorgulamadan kabul edecek kadar ahmak ve “ötekinin” halini göremeyecek kadar âmâ olmaları, şu anda düştükleri kelaynak durumunu ta o günlerden haber veriyordu. Dayak yiyene acıyan değil atanı öven bir kafanın gelebileceği en yüce makamlar, günlerini Silivri'nin avlusunda voltada geçiriyor.

Neyse, bütün bunların üzerinden daha kaç sene geçti ki, şimdi duvarın yıkılması gibi bütün sistem, iğrenç yalanları, hurafeleri, tabularıyla birlikte kendi üstüne çöküyor. Olan, hayata ve ülkesine dair bildiklerini, inkılâp tarihi hocasıyla beden eğitimci müdür yardımcısının bel altı şakalarından öğrenmiş nesillere oluyor.

Hayırlara vesile olsun,
R.

Resim:
Jimmy Lawlor http://www.jimmylawlor.com/

Bordeaux

2009-10-21T09:39:00.002+03:00

Tesellim B.,

Damak tadımdan -- muhtelif ince zevke bir türlü ısınamadığımdan mıdır nedir -- hayır gelmese de bilirsin hep kırmızıcıyımdır. Zaten hayatının bir döneminde herkesin muhakkak aşık olduğu can dostumun lafı değil midir: "Kırmızı olsun üç kuruş fazla olsun!". Bu satırlara da kıymetini bilemesem de üçüncü kadeh ilham vermiş olsa gerek.

Hayatımız romanlardan, hayatımız filmlerden, hayatımız başkalarından öğrenilme olduğu için kafamda bir sürü imgeyle geldim buraya. Neyle karşılaşacağımdan emin gibiydim. Sanki beni bekleyen küçük bir meydan, ağaç gölgesi altında salaş bir bistro, kirli önlüklerine ellerini sile sile masama yaklaşıp, gülmeye yeltenmeden Oui! diyen orta yaşlı garsonlar görecektim.

Yanıldım desem yalan. Tıpatıp böyle cereyan etti her şey. Zaten bilmediğimiz sözler söyleyemediğimiz gibi bilmediğimiz dünyalar da yaratamıyoruz.

Gayet basit, insan ancak aradığı şeyi buluyor. Ben mucize istiyorum diyorsan iyi plan yapman lazım!

Foto:

http://farm4.static.flickr.com/3056/2658496663_8c1fd83458.jpg

Taksim, İstanbul

2009-10-20T10:24:00.003+03:00

T.'cim,
Bu öyle birine aşık olup da yüz bulamamak gibi değil… Her görüşmemizde bir yenisini anlattığın, gece bulduğun “karakterli hatları olan adam”ın ertesi gün seni aramaması öyküleri de hissettiklerimin yanına yanaşamaz.
Dün çok zor bir gece geçirdim.Yatak odasının kasvetine dayanamadığımdan, salondaki kanepede akşamın geçmesini bekleyip ve fakat sabah olup yeni bir günün başlamaması için dua ettiğim gecelerden biriydi. Çarpıntım artınca, daha fazla mücadele etmek istemedim, ayaklarımın ezberlediği yoldan gidip Beyoğlu’na çıktım. (Hâlâ Ankaralıyım görüyorsun: Taksim demeyi öğrenemedim. Bi buçuk acılı Ankaralı!)
Galatasaray’a kadar neden yürüdüğümü, nereye yürüdüğümü bilmeden, düşünmeden geldim. Yanımdan geçen insanlar, yanından geçtiğim vitrinlerin çirkin tasarımları. Çan sesi. Sonra millipiyangocunun hasta çığlığı. Her şey kusmamı tetikliyor. Buraya hicret ettiğimden beri belki bin kez yürüdüğüm yol. Elimi ağzıma götürüp, kusmamaya çalışarak öğürüyorum. Şu haliyle elimi tutmak isteyecek yeryüzünde bir kişi yok. Yarın olmasın istiyorum. Bu gece -yeter!- acım bitsin…
Kestane kebap kokusu kendime getirdi. Acıkmıştım. Sorumsuzluğumla ona zarar veriyordum. Çöp şiş yiyesim geldi, kalabalığın içinden Asmalı Mescid’e doğru yürümeye devam ettim.
Odakule'nin önünden geçerken, bir faninin ruhu göğe yükselirken etrafındakilerin ürpermesi gibi, saçlarımın çıtırdadığını hissettim. Yüzümün sol tarafı dondu. Ağzımın sol tarafı, sol kaşım… Döndüm arkasından baktım. Elinde birinin eli. Elini bıraktı, kolunu omzuna attı. Kendine çekti. Öptü yanağından. Yanağını yanağına bastırdı. Daha fazla dayanamadım, çıkardım.
Verilecek bir karar yok T. O benim çocuğum ve doğuracağım. Babasından ona bir tek B.Ö'nin şarkısı kaldı yadigâr: “Sen varsın ya, her şey senden önce ve senden sonra.”

Geldiğinde daha iyi olacağız,
M.

Foto:

http://www.flickr.com/photos/gauri_lama/ / CC BY-NC-SA 2.0

Pleasantville

2009-10-19T09:38:00.000+03:00

Muhayyel sevgilim P.,
Niye kimse kabul etmek istemiyor bilmiyorum ama mutluluk kolay bi şey. Mutluyum diyorsun oluyor. Nokta.

Mesela bugün sert sulu bi elma yedim, mutlu oldum; sonra yürüyüşe çıktığımda üç dört yaşlarında bir kız çocuğu sarılacakmış gibi kollarını açarak ve kocaman gülerek bana doğru koştu, mutlu oldum; bir yudum konyak boğazımı yakarak genzimden aşağı aktı, mutlu oldum. Yapacak bi şey yok, ben de böyleyim işte, mutluyum.

Dün hiç huyum olmasa da yeni tanıştığım, üstelik aslında benden bile kinik birine bilmişlik tasladım, güya nasihat verdim. "Belki hayatta çok fazla seçme şansımız yok ama en azından yaşadıklarımızı gönlümüzce yorumlamak elimizde," dedim. Bilmem ne düşündü.

Bu kanaatler dünyasında kendimden başka kimseyi ikna edemesem de hep aynı dize dilime dolanıyor, "bilmeli dünya, mutluyum ben!"

Tokyo

2009-10-16T12:00:00.004+03:00

Tek arkadaşım T.,
Allahım, dün gece, perşembe merşembe demeden dışarı çıktım. Bir Arjantin lokantası, güzel bir teras partisi ve tabii “Kenar-ı Derya’da” (ben bu expat kulübüne öyle diyorum) wasabili karides kokteyli ile sunulan bir şişe şampanya ile gecemi gece ettim! Hiçbir mekandan yanıma birini takıp ayrılmak istemedim, her seferinde yeni tipler görmek, cazibemi tekrar tekrar kendime ve herkese göstermek için. Etrafım son gittiğim yerde o kadar kalabalıktı ki, peyklerden bir tanesi, “bunu sadece güzelliğinizle açıklamak mümkün değil, hanımefendicim” demek zorunda hissetti.
Bir keresinde, kavga etmediğimiz nadir anlardan birinde abim şöyle demişti: “Çok güzelsin, doğru. Zeki desen zekisin, iyi bir işin var, iyi de para kazanıyorsun. Giyinmeyi de konuşmayı da biliyorsun. Herhalde sürekli soruyorsundur kendine: Tanrım, neden bu kadar yalnızım?!” Bu lafın üzerine yine kavga ettik tabii. Ama dediği doğruydu.
Sabah oldu, bir güzelliğime, bir yalnızlığıma içiyorum. Aşağıdaki dörtlüğü yazdım. Güzel olmuş mu?

akşam gibi karardım
ayım çıkmadı henüz
güneşimin gelmesine
daha ne çok var

Sende ne var ne yok?
O.

foto:

http://www.flickr.com/photos/eelssej_/ / CC BY 2.0

San Sebastian

2009-10-15T14:44:00.005+03:00

Kötü çocuk S.,
Ne çok özlemişim bu hissi. Yosunla karışık tuz kokusunu içine çektiğin anda geliveren, havaya mevsime boyun eğmeyen, ne yapsan bastıramadığın, kendini denize atma, durmadan metrelerce saatlerce yüzme arzusunu. Uzun zaman sonra denizle yeniden burun buruna, göz göze gelince anladım.
Bazı şeyler bir süreliğine de olsa hayatımızdan çıkıyor ve biz onları geride bıraktık, unuttuk zannediyoruz. Yokluklarını fark etmeyebiliyoruz. Ama aslında hiçbir şey zamanda ya da uzayda kaybolmuyor. Bir yerlerde bekliyor, gizleniyor. Belki de doğru kelime “pusuya yatıyor”.
İşte beni de en savunmasız anımda aşil topuğumdan vurdu, vuruverdi. İnsan özlemini bastırabiliyor, görmezden gelebiliyor, ihmal edebiliyor. Ama unutamıyor.
Hep, her şeyi hatırlıyorum.
N.

foto:
http://www.trekearth.com/gallery/photo664452.htm

Fatih, İstanbul

2009-10-14T11:54:00.005+03:00

Kader ortağım F.,
A.’yı hatırlıyor musun? Edebiyat B’deki hani. Ben hiç unutmadım. Seninle samimiyetimizin ilerlemesinde de payı vardır. Aynı anda ilgisini çekmeye çalışmıştık. Bizimle bir ay boyunca eğlenmiş, sonra sıkılınca da birbirimizle buluşturup uzaktan gülerek seyretmişti. Ben bunu bile toyluğuna vermiş, sonrasında da uzunca bir süre, demli bir çay içerken, yağmurdan hemen sonra, sabah güneşi yüzümü ısıttığında, onu sevmeye devam etmiştim. Biliyorsun.
Şimdi duydum, kışın evlenmiş. Anası ‘Sen kimseyi sevemeyeceksin bu gidişle' deyip sonbaharda biriyle tanıştırmış. Sevmiş mi, sevmemiş mi bilemem. Ama evlenmiş…
Bunu duyunca ne kadar sıkıldığımı buradakilere anlatamadım. Benimle yapmadığı şeyleri eşiyle yaptığını düşününce çay zehre dönüyor, keyifle dinlediğim cuma salâsı ölüm haberi oluyor birden, ağlatıyor.
Şeytan diyor, git, bir şekilde al aklını! Yine eğlensin benimle –bu sefer daha yakından ama- sonra da eşiyle yüzleştirirse…
Yaşlandıkça gözü kararıyor insanın, ölüm yaklaşıyor ondan mı?
Allah’a emanet ol,
H.

Foto:
Körtısi of H. Küçükali

Viyana

2009-10-13T10:12:00.006+03:00

Gösterebildiğinden de çok sevdiğine adım gibi emin olduğum, canım V.,

Nereden uyduruvermişler bilmiyorum, buraya okumaya geldiğimi söylediğim herkes fazla düşünmeden, hemen bir anda konservatuar öğrencisi olduğum hükmünü veriyor. Belki narin parmaklarımın ucunda bir kontrbas, uzun boynumun hassas kıvrımında, belirgin çene kemiğimin hemen altında bir keman, dayımdan yadigâr güzel dudaklarımın üflediği bir flüt hayal etmek gönüllerini çeliyor. Etsinler tabii, kimsenin rüyasını bölmek istemem, ışıklar söndükten sonra bir mabede dönüşen karanlık sinema salonuna girmek istemem.

Gel gör ki yalan da söyleyemem ya! Tıp okuyorum dediğimde yüzlerini nasıl ekşittiklerini görmen lazım, sanki sabahtan akşama kan, irin, cerahat gören ben değilim, onlar. Bir anda bütün fantazileri tuzla buz oluyor, bir anda üstümde beyaz bir önlük ve boynumda bir steteskoptan başka bir şey göremez oluyorlar, bir anda karşılıklı hayalkırıklıkları yaşıyoruz, ince bir dal çıt diye kırılıyor...

Ne kadar kusurlu her şey, ne kadar yarım, ne kadar eksik. Kibriti yakıyorsun, insanı sigara tiryakisi yapmaya muktedir o müthiş kokuyu duyuyorsun ama meret alev aldığı gibi sönüveriyor. Hevesin kursağında kalıyor.

Maktûl belli de, katil kim dersin?

Foto:

http://www.trekearth.com/gallery/Europe/Austria/East/Vienna/Vienna/photo1111833.htm

Los Angeles

2009-10-12T10:04:00.008+03:00

Memlekette bıraktığım L.,

"I'm out of answers." Burada böyle bir söz var. Türkçe'de tam karşılığı nedir bilemem ama duyunca aklıma bir türküde geçen şu güzel söyleyiş geldi: "sana sözüm yok"... Anlamları farklı ama aynı çaresizlik, aynı tepki. Aynı "sana bir şey demiyorum" kisvesi altında suçun çoğunu karşıdakine yükleme. Sadece, biri kendine, öteki karşıdakine bakarak söyleniyor. (Bir de "it's not you, it's me" modası vardı, allahtan çabuk geçti. Onun türküsü de herhalde "Kendim ettim kendim buldum" olurdu, N.E. affetsin beni).

Benden istediklerini yerine getirmem mümkün değil. Yapamayacağımdan değil, bunlara senin için katlanmak istemediğimden. Benim canım seninkinden daha az tatlı değil. Ah, bir fark edebilseydin nasıl da tatlı olabileceğimi! Kartlarını açıp, hemencecik gözüme dayamasaydın keşke.

Uzatmayayım, bende sana dair bir şey kalmadı. Dürüstçe: "I'm not that guy".

gibi gibi,
S.

foto:

http://www.flickr.com/photos/metrolibraryarchive/ / CC BY-NC-SA 2.0

Tekirdağ

2009-10-09T08:08:00.001+03:00

Boynu bükük T.,

Bilirsin buranın adı, Bizans'tan kalma "merkez dışındaki vilayet" manasında Tekfurdağı'ymış zamanında.Tekfur nereden nereye Tekir'e dönmüş pek bilemiyorum ama adım başı gördüğüm kediciklere bakılırsa pek de adına yaraşır bir şehir burası. Etraf encik kaynıyor mübarek! Dört bir yanı sarmış köftecilerin de hakkını vermeli tabii...

Bunları sakil bir kart vasıtasıyla söylemek abes ama neylersin, her yolu denedim, geriye bir tek bu kaldı belki. N'olur bu sefer kulak ver: Bir daha bir daha özür dilesek birbirimizden ne olacak ki sanki. Kafamızda gidişatını pekâla kestirebildiğimiz konuşmaları bir kere de yüksek sesle yapsak. Bilmiyor muyuz zaten suçlarımızı, kabahatlerimizi, günahlarımızı - artık ne dersen. Bir kez daha dile getirmenin, aynı açıklamaları defa tuzlama kendimize ve birbirimize yapmanın ne faydası var?

Yalan değil, ben de bazan hiç kimsenin bilmediği, sadece ikimize ait eşya diyarında dolanıp dolanıp kayboluyor, artık kimselerle paylaşamadığım ayrıntılar denizinde boğuluyorum. Ama artık kabullenelim, inek dağa kaçtı, dağ da yandı bitti kül oldu...

Kış bastırdı; sıkı giyin, üşütme,

Foto:

http://www.trekearth.com/gallery/Middle_East/Turkey/Marmara/Tekirdag/photo1104829.htm

Gümülcine

2009-10-08T10:07:00.004+03:00

Defterimde kayıtlı tek adres G.,

Babaannem, babama hep dermiş, bir gün geri dön, sahanlığa gömdüğüm altın dolu küpü bul, getir, diye. Sonu gelmeyen mübadele hikayeleri arasında en çok bu küpünkini severdim, bir bunun içinde umut vardı. Ama önemli bir soruyu da peşi sıra getirirdi: sahanlık ne ola ki? Ayrıca ev nerede? Babamın herhalde yanıtlanması daha zor soruları olmuş ki, okuyup doktor olmayı tercih etmiş, sonra da kendi küpünü doldurmuş.

Ben soruların ve hayallerin peşinden gitmeyi seçtim. Muteber yerine serkeş, hatta berduş olmayı yeğledim. Sonuçta, babaannemin küpünden başka sahip olabileceğim bir küpüm olamayacak, belli. Yoksa sana söylerken kendimi bile inandıramadığım "köklerini bu topraklarda bulamama" yalanı değildi beni bu serüvene koşan.

Küçük bir çocuğa çok uzak gelse de, Van'a gitmekten çok daha kolay bir şekilde geldim baba memleketine. İki gün gezdikten sonra birazdan Selanik'e gitmek üzere otostop çekeceğim. Sahanlığın ne olduğunu öğrenemedim ama galiba köklerimi buldum.

Evi terk edeli rahat yüzü görmeme rağmen nasıl bu kadar paragöz olabildim?! Ah babaanne, hep senin...

Selamlar,

E.

foto:

http://www.flickr.com/photos/orfeas/ / CC BY-NC-ND 2.0

Mardin

2009-10-06T23:47:00.008+03:00

Benim Anneeem, güzel AnneeeM,

Hangi filmdeydi bu şarkı acaba. Zavallı bir çocuk annesi hastane koridorlarında, bir sedyenin üzerinde oradan oraya sürüklenirken çaresiz gözyaşları dökerdi ve biz ikimiz kendimizi tutamayıp her seferinde ağlardık. Sen, hem kendin o hem o daha çok gençken yitirdiğin annen için, ben de her zamanki tedbirliliğimle ya benim de başıma gelirse korkusundan...

Bu şehrin ağaçsızlığı mı, dört bir yandan insanın üstüne boca ettiği bozluğu mu bilmiyorum, hep aklıma anasız çocuklar, garip kalmışlar düştü. İçlendim. Bilirim, sen aslında hiç de öyle sulugöz değilsindir. Hep sakin kalırsın, teskin edersin, cesaret verirsin, hep ama hep metin olursun. Panik, telaş, velvele yazmaz defterinde. Her şeyin sırası, usulü vardır; önceden planlarsın, ona göre yavaş yavaş sıraya girer her şey. Olur.

Yine de bana sökmez bu güçlü, sarsılmaz, "ailenin direği" kadın numaraları! Daha yeni gördüm en normal göründüğün anında küçük bir kucaklaşmayla birden omuzlarının istemsizce sarsılmaya başladığını...

Kıyamam sana,

Foto:

Cécile Barou

Kahire

2009-10-06T09:39:00.004+03:00

K.'ların K.'sı,

İstiyorum ki sürekli bahanelerimle yaşayayım. Yaptığım işe burun kıvrıldığında kanayan yaramı göstereyim, aksayan bacağımı uzatayım. Arabayı yarım metre açığa mı park ettim, hemen gözümün az gördüğüne, derinlik algısından yoksun olduğuma getireyim lafı, ki kimse şoförlüğüme bir şey diyemesin. Yorulup kaytardığımı görenlere, burnumdaki etin beni normalin yarısı oksijenle hayatımı sürdürmeye mahkum ettiğini söyleyeyim. Kimse bana bulaşmasın, ben de kendimi başkalarına uydurmak zorunda kalmayayım. Dün akşam arabasında azap dolu dakikalar geçirdiğim taksicinin duyarlılığında yaşayabileyim, adamakıllı ıslanmış bir sokak köpeğininkinden daha fazla hayatta kimseye eyvallahım olmasın.

Memleket güzel, bir taksicileri kötü!

foto:

http://www.flickr.com/photos/twose/ / CC BY-NC 2.0

Münih

2009-10-05T09:38:00.007+03:00

Çillerine özendiğim dert ortağım M.,

Hiçbir şey ilk anda göründüğü kadar kolay olmuyor. Belki korkuyordum ama gelmeden önce çok daha yürekliydim, çok daha umutluydum. En azından çeyiz yaparım diyordum, en azından babamın despotluklarından paçamı kurtarırım. Bakarsın birine gönlüm kayar, yuva kurarım, başımı sokacak küçük bir evim, yanımda sevdiğim olur...

Ama başlangıç yapmak o kadar zormuş ki! Başlamak meşakkatli işmiş. Haftanın altı günü, günün dokuz saati atölyede overlok başında oturmaya, gık demeden rezil ustabaşının yılışmalarına katlanmaya, üstüne üstlük adım çıkar diye burnun önde yürümeye yazgılıyken neye başlayabilir insan? Bırak yol almayı, adım atacak mecalim kalmıyor ki!

Hayali güzel biliyorum. Yeni yerleri, bilinmez kaderleri tahayyül etmek güzel. Ama sana şu genç yaşımda nasihatim, yeni bir şeye mümkün mertebe bir aşinalık duygusuyla elele atılmak. Etrafını bir koldan kehribar sarısı öbür koldan kömür grisi sarmışken inan bana alev saçların bile çare olmayabilir.

İyi düşün,

Foto:

Gilles Peress, Magnum

http://www.yapi.com.tr/V_Images/haberler/haber_dosyalari/magnum_turkiye/peress.jpg

Isle of Man

2009-10-02T10:47:00.003+03:00

Sevgili I.,
Çok fazla yüzümüz var. Gündüz kullandıklarımız çiğ çiğ parlıyor akşamları, çirkin duruyor. Ben -başkası ne yapar bilmem- gece oldu mu en yumuşak, en anlayışlısını koyarım kafamın üstüne. O gece için kandırdığım parçaya sarılıp uykuya dalarken, sabah bu kadar anlayışlı olsam aç kalırım, diyorum kendi kendime. Sonra yine gündüz, sonra yine gece… Yatcaz kalkcaz, sabah olacak…

Yata kalka bireyselleşiyor âdemoğlu. Gençlikte duyunca yüzümü ekşittiğim genellemelerin parçası oldum. Tek tek değil de hep beraber mutlu olmanın yolunu aradık, en azından bakındık. Sonra yattık kalktık. Aynada eskidi surat, eskidikçe parladı işe gitmek için ütülediğimiz kıyafetler gibi. Sabah aynaya baktıkça, ekşidi midem. Ekşimesi rahatsız etmesin diye başkasının yiyebileceği ekmeklere, tatlılara saldırdım, daha çok yedim. Rahatsız etmiyor artık, kusmuyorum. Tıknaz oldum sadece. Bu gündüz. Gecesini yazmaya yüreğim yetmiyor.

Suratı olmayan bu adaya gelmek hep içimdeydi. Bol bol yüzümü yıkıyorum, gecem gündüzüm bir. O yüzden herhalde uzağa giden bir daha dönmek istemiyor.

Dönünce görüşmek üzere,
N.

Foto:

http://www.flickr.com/photos/lwr/ / CC BY-NC-SA 2.0

Las Vegas

2009-10-01T12:04:00.004+03:00

Hasretim L.,

Kısa bir zaman için bile olsa gerçekten yakınlık duyduğun, hadi çekinmeden söylemeli, sevdiğin birini arabanın arka camından akan yola bakar gibi uzaklaşırken izlemek ne garip şey. Tanıdık eller, bildik bakışlar, her gün birkaç kez, toplamda defalarca görmeye alışkın olduğun jestler. Hepsine uzaktan bakıyor olmak bir yandan keyifli, çünkü insanı kayıp bir gezegene götürüyor; öte yandan da netameli, insanı çok fena savunmasız bırakıyor: Koşup boynuna mı sarılsam yoksa en iyisi kafamı çevirip uzaklaşsam mı? Afallıyor insan. İyice kahverengiye çalan bir morluğa elini bastırdığında duyduğun o ikircikli durum gibi, hem o tatlı sızıyı seviyorsun hem de refleks olarak kolunu kaçırıyorsun...

İnsanlar, biz hepimiz, ya daha güzel şeyler olacağını umduğumuz bir gelecek duygusuyla ya da acaba doğru mu yaptım, tam olarak ne söyledim, nasıl söyledim diye kurduğumuz, yeniden yeniden kurguladığımız bir geçmiş anlar âleminde yaşıyoruz. Şimdi-burada olmayı, bu anı yaşamayı hiç beceremiyoruz.

Ben senden çok şey istemedim ki, bana şimdiyi ver yeter!

Niğde

2009-09-30T10:26:00.011+03:00

Arada bir mırıldandığım eski şarkı N.,

Seni en son gördüğümde, başını iki avucunun içine almış, içinden çıkılmaz bir problemi çözmeye çalışıyordun. Çözebildin mi, merak ettim. Seni öyle gördüğümde ilk gençliğimde okuduğum, 27 Mayıs'ı yeren bir A.N. hikayesi aklıma gelmişti. Delioğlan pazar yerinin ortasında, aynı senin o anda oturduğun gibi oturmuş, hıçkırarak: “Ah benim yaşlı anam, cadaloz anam ölse de, babam genç, güzel bir hanım alsa; hem babam sevse hem de ben sevsem!” diye ağlaşırmış. Bu komik halini görenlerin, "sus, öyle istek olur mu hiç", deyip de susturamadıkları Delioğlan, bir vakit sonra, ama bu sefer haykırarak “Bunak anam öleceğine, civan babam, mert babam öldü. Anam fişek gibi bir genç buldu; hem anamı seviyor, hem beni seviyor!” diye inlemeye başlamış.
Tabii senin halini, bu hikâyedeki Delioğlan’a benzetmek istemem ama, güzel arkadaşım şunu bunca sene sonra söylemek zorundayım ki, bekânı emniyete almak için varlıklı biriyle nikah kıymak, âkıl bâliğ bir insanın niyet edeceği bir iş değildir.

Umarım bunu yazmak için çok geç kalmamışımdır. Ama aklında olsun, senin o zamanlar aldığın maaşla Niğde’de kombili, üç oda bir salon altı tane ev tutulabiliyor. Üstüne, eşini de onurunla seçiyorsun.

Hayırlar olsun,

Foto:

http://www.flickr.com/photos/jef_safi/ / CC BY-NC-ND 2.0

Odessa

2009-09-29T09:41:00.005+03:00

Küskün Kızım O.,

"Hayatta olmaz!" dediğin şeyler oluyor, olmayacak şeyler oluyor. Gün geliyor cahillere âlimlik, bilgelere derbederlik düşüyor; kadeh kadeh mey içenlerin gözüne uyku girmiyor da kimi yiğitler bir bardak duru suyla sarhoş geziyor; sevenlerin falında hep ayrılık çıkarken zerre kadar sevmeyenler kazık kakmış gibi şurdan şuraya gidemiyor...

Genç yaşımda aile kurdum, işimi yıllar önce oturttum, hatta çocuklarımın mürüvvetini bile gördüm. Saçları enikonu kırlaşmış, sakin hayatında yaprak kıpırdatan bir meltem esintisi bile kalmamış bir ihtiyar bunu nasıl yapar? Nasıl yapabilir? Bütün ailesine, dostlarına, kırk yıllık hayat arkadaşına, çocuklarına sırt çevirmek pahasına korunaklı ininden çıkıp, gerçek diye bir şeyin peşine nasıl düşebilir?

Ama öyle yorulmuştum ki herkesin bildiği sırlardan!

Toronto

2009-09-28T22:16:00.005+03:00

Yılların eskitemediği dostum T.,

Yıllar eskitmedi de yakınlaştırmadı da... Bu güzel kartın arkasına sana tek, büyük bir cümle kuracağım: EVLENECEĞİNİZ MÜJDESİNİ VERDİĞİN, EN YAKIN DOSTUM SEVGİLİ K.'NIN GEÇEN AY BURAYA YAPMIŞ OLDUĞU ZİYARET, SADECE BENİ DEĞİL, EV ARKADAŞIMI DA ÇOK MUTLU ETTİ.

Sen benle dost kalmaya devam et.

Foto:

http://www.flickr.com/photos/jef_safi/ / CC BY-NC-ND 2.0

Tuzla

2009-09-25T10:34:00.005+03:00

Sırdaşım T.,

Gece yatağa uzanıp yorganı üstüme çektiğim vakit içimde garip bir dinginlik, bir rahatlık olduğunu hissettim. Duygularını paylaşamadığın bir kalabalığın ortasında bir an bir şey olur, için içine sığmaz ya, aynı o heyecan gibiydi. Nedenini düşünmek için gözlerimi açtım, pis pansiyonun acayip tavanına bakmaya başladım (hangi aklı evvel, ne diye tavanı yeşile boyatır ki?).

Aslında hafiften tahmin edebiliyorum galiba. Beklemediğin bir anda birinin seni düşünmekte olduğunu fark etmenin huzuru, heyecanı. (Bu iki duygu aynı anda bünyemde nasıl var olabiliyor bilmiyorum ama öyle bıçak sırtı bir hissiyat.) Galiba tam da beklenmedik olduğu ölçüde tarifsiz bir rahatlama veriyor insana. Bir çeşit "oh çekme" hali. Ben varım teyidi. Başka biri için varım şu hayatta. O yaşarken, yürürken, bulutlara bakarken bir anda beni düşünüyor ve benden başka bir şey düşünemiyor!

Kızıyor musun bana? Her zamanki hayalciliğin diye mi düşünüyorsun? Belki. Ama inan o bir kişinin böyle düşünmüş, böyle hissetmiş olabileceğini bir an için bile olsa (evet, evet bir an yeter) duyumsamak tatlı bir his. Çok tatlı...

Roma (revisited)

2009-09-24T15:04:00.002+03:00

Senin gibi birini niye çekeyim ki?! Neden senin huzursuzluklarına, bencilce arzularına, ya yeter allah kahretsin kendinden başka kimseyi düşünmemene daha fazla katlanayım?! Heykellerinin yalnızca malzemesi çamur olsaydı keşke, yaptığın her şey, ortaya koyduğun her fikir, her davranış çamurdan! Utanmadan, övülmek, onaylanmak için başkalarını sever gibi yapıyorsun, katlanıyorsun onlara. Gerçek başarının en büyük ödülü bu olurdu senin için: seni sevdikleri, acıdıkları için değil, beğendiklerinden yanına yaklaşan insanlar. İstediğin gibi tersleyeceğin, aşağılayacağın, sıkılınca def edebileceğin zavallılar. Benim gibi birine de katlanmak zorunda kalmazdın o zaman.

Dilek Çeşmesine arkası kartallı parayı atarken, bir tek şey istedim Jüpiter’den: bunları yazacak yürek. Beni son dakikada tek başıma gönderdiğin bu geziden dönünce yüzüne de söyleyebilmek için on tane daha atacağım. O kalem kaşlarına, o tükürülesi yüzüne!

Çanakkale

2009-09-23T08:51:00.005+03:00

Sevdiğim Ç.,
Öyle güzel bir sabaha uyandım ki! Perdenin arasından bir yüz görümlüğü bahşeden inadına parlak sonyaz güneşi ve berrak mavi sema. Şöyle bir düşündüm de, sabah mutlu olmak, olabilmek gibisi yok. İnsan gözünü alan çiğ ışıktan tad alabiliyorsa, gün batımının eflâtunlarına rast geldi miydi coşkusu nerelere baliğ olur, gerisini var sen düşün...

Çıkıp azıcık yürüyesim, denizi göresim geldi. Erkenden. Hoş, patırtısı bitmeyen yazlıkçı gençlerin "yılmak bilmeyen" müteahhitlerimiz gibi her gece sahil boyuna konduruverdikleri çekirdek kabuğu apartmanlarını düşünüp korktum ama bereket çöpçü M. Efendi hâlâ güneşten önce kalkıyormuş. "Gündüz gözüyle bu kepazeliği bir gören olsa ayıp değil mi beyim," dedi. Sanki kabahatli ailesinden biriymiş gibi...
Gece bir ara o kadar emindim ki yanımda olduğundan. Sağ omzuma hafifçe yasladığın uykulu yanağını okşadım, göğsünü huzurla indirip kaldıran soluk alıp verişini duydum, kokunu içime çektim, alnını öptüm.
Şimdi anladın mı niye bu sabah bu kadar güzel? Hadi gel!
E.

Saray Bosna

2009-09-22T01:30:00.014+03:00

Çakır gözlü S.’m,
Ne kadar uzun zaman oldu… söylesem inanır mısın, bir gülüşü böyle yüreğimde hissetmeyeli. Acıdır ama artık gerçeğidir hayatın, birbirimizin ilk aşkı, ilk eşi olamadık. O adanın sokaklarını keşke ilk seninle adımlasaydım. O balıkçıya ilk seninle gitseydim. İlk seni görseydim gözümü açtığımda… Bunları düşünüyor insan ama birçok anıyı da sandığa atarak, “amaaan” diyor, “aman”! Ne yapayım sevdiysem, sevildiysem senden önce! Daha önce görseydin o zaman beni! On sekizime geldiğimde de çapkın çapkın baksaydın öyle ! Suç benim mi, geçmediysen hiç sokağımdan?
Seninle gezdiğimiz yerlerden daha önce başkalarıyla geçtiğimi anlamamış olman mümkün değil. Seninkilerden fırsat buldukça, soldaki fırının, tek gözü kör köpeğin, meydandaki heybetli heykelin, perşembe akşamları kâfirce gittiğimiz meyhanenin müdavimlerinin hikayelerini anlattım. Aynı sokaklarda, aynı duvarlarda daha önce gözlerimizin görüp bilincimizin duymadığı ne çok şeyi fark ettik birlikte. Masalar değişmemişti ama mavrası başkaydı arkadaki Rum balıkçının. Aynı kaldırımlar iki kez çiğnenmiyordu zaten, değil mi?
Bugün senin doğum günün. Mavi hareler içindeki yeşil gözlerin bir yıl daha yaşlandılar. Acılarından yarınını yaratan bu kent gibi, ben de seni geleceğim olarak arzulamak istiyorum. Oraya, yanına geleceğim. Acele etmeden, tadını çıkara çıkara seveceğim seni. Yine birbirimize uzun uzadıya bakacağız, ağzımızı açmadan. O her yeni sevgilinin dileğini içimizden yineleyeceğiz: keşke daha önce gelseydin.
Nice güzel yıllara,
A.

Foto: H.Küçükali

St. Petersburg

2009-09-21T09:17:00.004+03:00

Gündüz güzelim S.,

Biri bana bu şehir ne renk diye sorsaydı hiç düşünmeden kırmızı derdim. Kırmızı. Ama öyle fazla parlak, aşırı cazgır olanlarından değil. Mağrurluğundan bir şey kaybetmeden hüzünlü, yoğunluğunu her fırsatta hissettiren ama insanın üstüne boca etmeyen bir kırmızı. Belki de ancak siyah-beyaz bir fotoğrafta seçebileceğin cinsten bir renk...

Bilmeden bir şeylere saplanıveriyoruz, bir şeylerin tutsağı oluyoruz. Ben de geldiğimden beri iki şeye fena halde kaptırmış vaziyetteyim. İlki, bir yandan kafamda o meşhur çarpışma sahnesini canlandırarak Nevsky'de aşağı yukarı volta atmak. Belki saatlerce, üstelik günlerdir. İkincisi de Neva kıyısına oturup bekleyen gözlerle suya bakmak. Ne beklediğini bilmeden.

Bu sana elimle işaret ederek gösteremediğim rengi gör, adam gibi anlatamadığım bekleyişi hisset istiyorum. Esas hep dilimin ucunda olan ama hiç mi hiç söylemeyi beceremediklerimi duy istiyorum. Haklısın, insan burada olsa olsa hayalperest olur!

Maraş

2009-09-20T11:12:00.001+03:00

Dertli dostum M.,
Mamimlerin terk ettiği köyler… Güneşin altında, köylülerin yüzleri toprağın akıbetine uğramış. Aynı çatlaklar mamimin ellerinde de vardı. Şekerim nasıl da dikkat ederdi cildine! Ruh sağlığıma dikkat etmeme rağmen bir tane de benim içimde var. Kremle geçmiyor.

Buralara niye geldim? Elindeki sarı kartı atmak için mi? Sadece yola çıkmanın cazibesine direnemediğim için mi? Hesaplaşacak bir şey mi var burada? Muhtarın yakasına yapışıp, dedemin tarlasını sürüyorsun, mamimin evinde oturuyorsun demem mi lazım? Onların torunu olduğumu bilseler acaba yine buyur ederler miydi?

Bugün bayram.
Toprağın hafızası, üzerinde yaşayanlarınkinden çok daha kuvvetli. İnsanları, bırak pişman olmayı benimle barışmayı reddetmesine rağmen, o benimle bayramlaşıyor. Helallik istiyor. Üzerine, termosumda kalan son damlaları döküyorum. Ben helal etsem bile, çocuğum, onun çocukları?... Mamim de giderken herhalde böyle demişti.

Hayırlı Bayramlar.
Ş.

Foto:
Körtısi of H. Küçükali

Isparta

2009-09-18T09:41:00.003+03:00

Canım sıra arkadaşım I.,

Nasılsın, iyi misin? İnşallah iyisindir. Beni sorarsan, bildiğin gibi işte, okul ev, okul ev. Bu sene sabahçıyım, o yüzden annem erkenden kalk kalk diye başımda dikiliveriyor. Sıcak yataktan çıkıp buz gibi tuvalete gitmek, giyinmek, kahvaltı etmek ölüm gibi. Annem bir de benim ne kadar üşüdüğümü düşün diyor, hepinizden önce kalkıp sobayı yakan benim. Ama o kocaman kadın - tam otuz yaşına bastı geçen ay! - hem de anne, eminim benim kadar üşümüyordur...

Sabahçılığın iyi tarafı erkenden dönüp mahallede oynayabilmek. Gerçi abim gidip gelip oyunumuzu bozuyor ya da eve git diye tutturuyor ama sigara içtiğini akşam babama söylerim deyince, sinir şey deyip beni rahat bırakıyor. Kantinin arkasında o salak M.lerle içtiğini gördüğümden beri bana daha az ilişir oldu. Oh, canıma değsin!

I.cım, sen gittin gideli sınıfın hiç tadı yok. Öğretmen tam dört kez yerimi değiştirdi. Ya çok konuştun diyor, ya insan sıra arkadaşına küser mi diye kızıyor. İkisinin ortası yok. Ama ben ne yapayım hepsi de dantel yakalıklarıyla hava atan şımarık şeyler.

Bu sene en çok din dersine çalışıyorum. Hep dua ediyorum ki babamın tayini de sizin oraya çıksın. Ne güzel yine okula elele gideriz. Belki kaloriferli lojmanımız bile olur...

Yanaklarından öper, haberlerini beklerim,

Yalova

2009-09-17T15:29:00.003+03:00

Sevgili Y.,

Duygusal zekası çok yüksek biri olmadığım için, çoğu kurt arkadaşımın tavsiyesini dinlemeyerek bunu sana anlatmak istiyorum. Ben geçen hafta biriyle tanıştım. Birlikte, sana uzun uzun anlatmak istemediğim uzun saatler geçirdik.

Senin gibi bir yürüdü mü arkasından rüzgarı gelenlerden değil. Karmaşık analizler de yapamıyor dünyaya ve insanlara dair. Senin o parmak ısırtan incelmiş zevklerinin zerresi uğramamış bu çocuğa. Ama yüreğimi aldı namussuz! Akşam ondan ayrıldıktan sonra dedim ki kendime, “Bu kız Y.’nin yarı yaşı neredeyse!” “Yürek hoplatmıyor, daha kendini aynada görmesini öğrenmemiş.” “Tecrübesi yok ki hayatta, âlim gibi ahkâm kessin.” “Eli para mı görmüş zavallının da cici şeylere dokunsun…”

Sonra da düşündüm: Eleştirilmekten, yargılanmaktan, yarışmaktan korktun, yenildin gururuna ve gittin küçücük kıza tutuldun. Bırak kendine izah etme çabalarını, hayatı seninle mi öğrenecek bu yeni yetme?!

Galiba ondan değil. Galiba çoğu aza, güzeli çirkine tercih etmekten sıkıldım sadece. Onu gördüğümde eliyle saçlarını düzeltiyordu ve zeytin gözleriyle gülümsüyordu öylece…

Hoşgör,

A.

Floransa

2009-09-16T08:09:00.006+03:00

Elma şekerim F.,
Sana daha önce yazacaktım ama ne kadar titiz olduğunu bildiğim için elim kaleme gitmedi. Zira, günler sonra (kaç gün deme, n'olur bırak muğlak kalsın) ancak şimdi aklanıp paklanmak ve yatay düzlemde uyumak nasip oldu. :)
Yola çıkışımızın on küsürüncü günü filan herhalde. Yorgunuz. Ama burada keyfimiz yerine geldi: otel, lokanta, bisiklet, dondurma gibi medeniyetin nimetlerinden şaşkınlık ve gıptayla nasibimizi aldık - müze, saray, köprü, Boticelli gibi komplike unsurları saymıyorum bile!
Yolda olmak kuşkusuz güzel. Bilmemek, şaşırmak, öğrenmek. Yine de şehir - ismi lazım değil işte, bizim şehir - aklıma düşmüyor desem yalan. Kilometre hesabıyla uzaklaşsak da gerçekten gitmek, gidebilmek mümkün değil herhalde ya!
Hele tren gara yanaşmadan önceki dört beş istasyonun manzarası, ha bir de garın karşısındaki pastanenin hışır hışır poğaçası burnumda tütüyor...
A.

Malatya

2009-09-15T08:00:00.008+03:00

Sevgili M.,

“Hayır demek ne kolay değil mi?” demişti, sıcak, samimi gibi bir tonla, “…yok demek ne kolay, A. Çavuş…”. Afallamıştım. Yedimanyak başçavuşun, “Çavuş A.” diyerek açtığım telefona bu şekilde yanıt vermesini beklemiyordum. Aradığı kazmaların istihkam bölüğünde bulunmamasına, ya da bulunup da oradaki nöbetçinin aramak yerine “Yok komutanım!” yanıtını vermesine kızmıştı. Sakinliğinin, telefonu kapatıp koşarak bölüğe geldiğinde patlayacak tokatların habercisi olduğunu, benim üzerimden kendince bir parodi yaptığının farkındaydım. O yüzden o kazmaları gidip sağdan soldan buldum. Öyle bir tedirginlikti ki bu, hiç var olmasalar bile yine de bir şekilde bulacaktım.

“Hayır” demek kolay değil Sevgili M.. Ama ne olur, sen de bana olmayan kazmaları aratma…

Bir şeyin olması için istemek, çok istemek yeter mi?

Ürgüp

2009-09-14T09:29:00.005+03:00

Tarçın kokulum Ü.,

Evet hakkın var, cesur denilebilir benim gibilerine. Aklına eseni yaparmış gibi görünürüm bazen: Filmin ortasında sinemadan çıkıveririm, bir an gelir iskeleye yanaşan ilk vapura atlarım, sırf karşısındakine bilmukabele dedi diye tanımadığım birinin peşinden caddelerce giderim. Al işte o ne idüğü belirsiz pastanede yıllar önce içip de tadını unutamadığım sahlep hatrına ta buralara kadar geldim. Ama yaşamak mı bu? Değil, hem hiç değil.

Bazen öyle kızıyorum ki sana. Eve geliyorum, kapıyı çalıyorum, açmayınca deliye dönüyorum. Nerededir, kimledir, bu saate kadar ne yapmıştır... Sonra muzip çehreni görünce her şeyi unutuveriyorum, ya da belki söyleyecek cesareti - hani o bende güya pek çok olan şeyi - bulamıyorum. Hep silah bırakıyorum, hep teslim oluyorum.

Ama ister inan ister inanma, bıktım bu ödleklikten! İçim dopdolu hissetsem de, ya bunalırsan diye meşrebimce sevememekten, kafamın tasını attırdığında ağız dolusu sövememekten...

Doldursak ya artık şu siperleri, yetti bu seferberlik. Bunca zaman sonra hâlâ aynı safta değil miyiz?

Brugges

2009-09-11T11:19:00.008+03:00

B.'m,

“Ne kadar zor şey bir insanın bir insanı anlaması!” Bu sözü sadece çok sevdiğim için değil, şu anda anlaşılmaya ve anlamaya çok ihtiyacım olduğu için belki de, sürekli beynimin içinde tekrarlıyorum.
Allahım burası nasıl bir yer ki, sabah ben kalktığımda güneş daha kalkmamış oluyor! Göğü görmek için çıktığım sokaklar, yağmurdan yıkanmadıkları zaman, en az yerdeki parke taşları kadar yaşlı kadınlarla doluyor.
Halbuki sen buradayken ne de güzeldi! Yazın aydınlık gecelerinde içmediğimiz bira kalmasın diye, çileklisinden beyazına kadar her türlüsüyle sarhoş olmayı denemiştik. Ben en çok D.’i sevmiştim; aromalı, koyu renkli, biraz ağır. Sen sahibinin Antwerp’li bir faşist olduğunu söylemiştin. Ben de Avrupa bira sektöründeki konsolidasyon hareketinden sonra bir kişiye ait bir fabrikanın kalmasının pek mümkün olamayacağı varsayımıyla sana karşı durmuştum. Tartışmanın en hararetli yerine, Meryem Anamızın Kilisesinin bahçesinde, hayata neden böyle "kitabi" baktığımı bir türlü anlamadığını gözlerin dolu dolu anlatırken dudaklarına yapıştığımda ulaşmıştık. Sonrasına Anamız ve yanımızdan akan kanalın serin suları şahittir.
Yaz başında programım bitince yanına döneceğim. Yazdıklarını okuyunca anlıyorum ki, döndüğümde beni karşılayacak kimse olmayacak. Önünde "yeni pencereler" açacak biri, eğer hala bulmadıysan, bu kadar niyetlendikten sonra ta Bağdat'tan gelip seni bulacak... Bu kadar kolay teslim olmazdım aslında ama... Su mühendisi bir arkadaşım, "Suya her türlü şekli verebilirsin, ama önünü kesemezsin" demişti. Ben seni bunaltmak için sevmedim B. (Bu son cümleyi kaç gecede, kaç faşist birasıyla yazdım, bir bilsen!). Bırakayım da serin serin ak...
Sevgilerimle,
S.

Madrid

2009-09-10T10:06:00.003+03:00

İlk aşkım M.,

Bu sıfatı ne çok seviyorum. Baksana, "en" ya da "son" demeye kıyasla ne kadar uysal, ne kadar mülayim, ne kadar makul. Hayatının en güzel öpücüğünü bilemez insan kolayına ama hiç ilk öpüş unutulur mu?

Yıllar yıllar geçti ama sana ayrılırken neler söylediğimi hep hatırlıyorum. Cömert bir elek olan belleğim her şeyi öğütürken, o iki çift lafı unutamadığıma her allahın günü lanet okuyorum. Her şey pürüzsüz, hafif -- hadi cesurca söylemeli -- alenen mükemmelken, cin çarpmış gibi "ilk aşkımın tek aşkım olacağı fikri beni boğuyor, diri diri mezara konmuşum gibi hissediyorum" deyivermiştim. En olmayacak noktada ışıklar sönmüş, bir devir kapanmıştı.

Çok aşklar, çok öpüşler geçti ama o elimin tersiyle ittiğim cennete bir daha hiç yaklaşamadım. Ya sen?

Rastro'da bir tezgah açıyorum her pazar. Tanımadığım insanların tanımadığım insanlara yazdığı mektupları alıp satıyorum. Bu iki laf yanyana sırıtacak belki ama, umutsuzca bekliyorum, ya bulursam diye. Mektuplarımızı, seni, cenneti...

Çatalca

2009-09-09T16:19:00.002+03:00

Sebebim Ç.,

Herkes ne kadar da haklı! Sen ne kadar haklısın böyle: kalbin camdan, bir kere kırılıyor. Ben ne kadar haklıyım: bir günahtır işledim, ne yapayım, canımla mı ödeyeyim?

Bana söylediğin onca kötü sözden sonra geri yazmaya hiç niyetim yoktu ama… Dün sabah uyandığımda evin içinde yüzüyordum. Gece yandaki evi yıldırım yaktı. Hani ölürsem bütün bu hengamede, bari içim dolu gitmeyeyim dedim.

Bir yandan da alsın canımı, diye dua ediyorum. Şu kartı atayım, kaldıysa eğer postaneden, eline ulaştığında ciğerlerim çamurla dolmuş olsun. Hem af dilemekten de kurtulmuş olurum. Belki biraz insafa bile gelirsin, belli mi olur?

Bana kestiğin bu cezanın adil olduğunu söylüyordun. Bak güzel Ç., adalet haklıyı haksızdan; mazlumu zalimden korursa adalet. Ama bu kadar haklı olursan, seni adalet de korumaz.

Son kez: affet.

Nice

2009-09-08T09:23:00.002+03:00

Akıllı yavrum N.,

Ne bozulurdun küçükken bu lafı işitince, "tabii," derdin "öbürü güzel ya bana da kala kala akıllı kalıyor!" Halbuki kastımız bambaşkaydı. Zaten ne zaman birbirimizi anlayabildik ki?...

Neyse sadede geleyim, yoksa korkarım bu satırların elindeki ömrü fazla olmayacak.

Dediklerine göre ellerinden geleni yapmışlar. Her fırsatta tiye aldığın Yeşilçam filmlerinde söyledikleri gibi, artık yapılacak bir şey yokmuş. Belki bir veda vakti o kadar.

Seremoninin her türlüsünden tiksinirsin, biliyoruz. Ne bütün sülalenin yedi düvelden köye taşındığı bayram yemeği, ne yüze merdiven dayamış dedenin yaşgünü, ne kardeşinin düğünü sana prensiplerini çiğnetemez. Aah, biraz yaş alınca göreceksin sen de gençliğin insana ne çiğlikler yaptırdığını - ki hepsinin tadı yıllar içinde insanın midesinden yukarı doğru acı acı yükselir...

Yıllar sonra "artık suçun kendimde olduğunu görmek zorundayım" deyip dövünme diye söylüyorum: bu biçare hayatta en çok seni sevdi, ne olmuş olursa olsun gelip eline yüz sürmek boynunun borcudur.

Budapeşte

2009-09-07T10:07:00.002+03:00

Sevgili B.,
Konferanstan döndüğümden beri bana attığın o son bakışı düşünüyorum. Düşündükçe dişlerimi sıkmaktan çenem kilitleniyor. Panik ataklarım akşamki kokteyle katılmama müsaade etmedi. Sana diyeceklerimi de diyemedim. Vedalaşamadık…
Galiba beni yanlış anladın, galiba ben hiç anlatamadım. Galiba hep olduğu gibi yine benim ahmaklığım! Ben o eleştirileri, biraz olsun dikkatini çekebilmek, bir sohbeti başlatmak için yapmıştım. Yoksa o allâmelerle dolu masada tebliğin hakkında söz almak bana mı kalmış? Üslubumun ayarsızlığına gelince… Benimle ilgilenmeyince ~~sinir~~ Of be canım B.!
Sen, Hamburg’da beraber okuduğumuz B. değilsin, biliyorum. Sen benim, bu güzel kentin her bir köprüsünde ayrı bir hülyaya konu ettiğim, soğuktan çatlamış dudaklarımdan yükselen buhar ve dumandan yarattığım B.sin. Dersler bitip yurdu boşaltmadan önce beraber Münih’e gittiğimiz hafta sonuna denk gelir, artık eski E. olmadığımı fark etmem. Beni meftun eden, hostelde karşılıklı yataklarda yatarken ilk defa duyduğum kokundu herhalde. Bir görüntünün, bir sözün, bir dokunuşun, kaydedilebilir ya da ölçülebilir herhangi bir şeyin etkileyemeyeceği kadar sarsılmam da o yüzdendir. İçime çektiğim o koku şimdi Tuna’nın üstünde bana bakıyor.
Bunları daha önce sana söylemedim. Burayı daha önce görmediğini de biliyorum. Sana gel diyecektim, gel de esirinin eserini gör! (Ya da tam tersi. Lütfen gel çok ihtiyacım var. Bu sefer nazik olacağıma söz veririm!)
E.

Üsküp

2009-09-04T10:44:00.006+03:00

Asla külüstür olmayacak tospağam Ü.,

Biliyorsun buraya ayaklarım geri geri geldim. Oldum olası sevmem yeniyıl zamanı evden uzak olmayı - neresiyse artık o ev. Birkaç gün bu tarz bir sıkıntıyla sokaklarda dolaştım, camlarından kimi sarı kimi mavi ışıklar saçan (herhalde bu ikinciler elektrik tasarrufu yapmak için sadece floresan ya da televizyon aydınlatmasıyla yetinenlerdi) pencerelere hafifçe kafamı uzatıp ev içlerini seyrettim (bu parantezler de fazla oluyor ama O. son romanında bu tabiri amma da fazla kullanmış di mi?).

Her zamanki gibi yine erken uyandığım bir sabah, kahvaltı saatine kadar sevimsiz otel odasında oyalanmak yerine yürüyüşe çıkınca şehre, hayata, kendime ve mutluluğa dair kanaatim bir anda değişmiş gibi hissetim. Dağın tepesindeki kocaman haçın "himayesinde" telaşlı Noel hazırlıkları yapan şehir her şeye rağmen tatlı tatlı yağan kar altında huzurluydu, elimde buğusu tüten çayı küçük köprünün üstünde içerken yüzüme yayılan gülümsemeyi altımdan akan bulanık suda görür gibi oluyordum, hayatı fazla düşünmek yaşamaya engeldi, ve ne diye inkâr edeyim ki, mutluydum işte!

Buradaki son günüm olması ve yarın yanında olacağımı bilmemin etkisi var mıdır dersin? :)

Bodrum

2009-09-03T12:36:00.004+03:00

Benim saklı tapınağım B.,
Elimden kolumdan bile daha vazgeçilmez olduğunu böyle zamanlarda daha iyi anlıyorum. İnan, şu an yediğim her şey çöp, içtiğim her yudum zehir bana! Gözümde değil, ne teknedeki servisin lüksü, ne de durduğu koyların büyüleyiciliği! Senin, en zor anlarımdaki unutturan okşamaların, en mutlu dakikalarımı taçlandıran kolların olmadıktan sonra...
Bu tatile ne şartlar altında çıktığımı, onunla ayrı iki yatakta yattığımızı yine en iyi sen biliyorsun. Bana kızgın olabilirsin ama tanrı aşkına, dün aradığımda o saatte S. ile birlikte dışarıda ne işiniz vardı? Hani artık görüşmüyordunuz?! Beni kıskandırmak için yapıyorsan, bravo başarılı oldun!
Hep seni düşünüyorum… Mülakatın sırasında, geçen yılların bana yaşlılık değil olgunluk kattığını söylerkenki ifadeni hatırlıyorum. O günün akşamı çıktığımız romantik yemekten beri beni daha fazla tanıma fırsatı elde ettin. Umarım görüşün hala değişmemiştir.
Özledim (özellikle belirtmek gerekirse, soru sormak üzere olan çocuğun mütemadiyen yüzünde taşıdığın ifadesini),
M.

Dalyan

2009-09-02T13:36:00.003+03:00

Biriciğim D.
Burada sahilden tabii ki bir sürü satıcı geçiyor. Hepsi de “süt mısır, taze simit, midye dolma isteyen var mı?!” diye bağırarak satış yapıyor. Yalnız en kayda değeri lotocu ya da daha genel tabirle piyangocu. Dün adamın dediğini duyunca güneşlenme/uyuklama rehavetimden sıyrılıp irkiliverdim: “Yok mu 4 trilyon isteyen!” Ne acayip bir pazarlama stratejisi. Öyle dedin mi isterler tabii. Herkes ister.
Bu bağlamda adamın sattığı şeyi almamak da salaklık oluverir. Tam salaklık! Ama ben ne yaptım? Güldüm geçtim ve bunları bu karta yazmakla yetindim. Çünkü ne kadar sevimli olursa olsun kandıramıyor işte. Yoksa sadece beni mi kandıramıyor acaba?
Tam bunları düşünürken şu satırları okumam da talih mi tesadüf mü bilemedim: “Eğer piyango bir şans patlamasıysa, kaosun kozmosa bir süreliğine sızmasını sağlıyorsa, Şans’ın sözünün yalnızca çekilişte değil, piyangonun bütün evrelerinde geçmesi daha uygun değil miydi?”
Bana şans dile!
N.

Sofya

2009-09-01T11:25:00.002+03:00

Biraderim S.,

Modern toplumun yozluklarından bahseder ya bazı aklı evveller: efendim her şey metalaşıyor, teraziye vurulmayan değer kalmadı, vesaire vesaire… Büyük genellemelerin adamı olmadım hiç. Ama direksiyon başında bile her dakika, her an bir takım sayıları karşılaştırıp hangi hareketimin daha “iyi” olacağını kestirmeye çalıştığım doğru. 120 ile gidersem mi yoksa 90 ile gidersem mi 100 km. başına daha az benzin yakarım, diye arabanın yol bilgisayarından gözümü ayıramıyorum. Sonra da daha az benzine karşılık yolda fazladan geçirdiğim zamana bir değer biçip, alternatif maliyet olarak 90 ile gitmeninkine ekliyorum. Bunları hesaplamakla meşgulken henüz birinin canını almadığıma önce şükrediyorum. Sonra da bir ömür boyu tasarruf ederek azaltacağım benzin faturasını, ölümlü bir kaza sonucu ödeyeceğim tazminat ve hapiste geçireceğim süre boyunca mahrum kalacağım gelirle kaza yapma olasılığını çarparak bulduğum dikkatsiz araba kullanmanın “beklenen maliyeti” ile karşılaştırıyorum.Çok tasarruf edeceksem, bu uğurda bir kaç kişi ezebilirim yani.

Tavsiyen üzerine çıktığım bu road trip açıkçası kafamı toplamama pek yardımcı olmadı. Buraya gelene kadar, güneşten kavrulmuş ayçiçeği tarlalarının içinden, Trakya’nın geniş ovalarını yaran mükemmel otoyollardan, ne menem bir AB üyesi olduğunu anlamaya çalıştığım komşunun harap haldeki banliyölerinin tangır tungur şoselerinden geçtim. Ve fakat, bir türlü gerekli yoğunluğa ulaşamadığım için hala hayattaki amacımın ne olduğunu bulabilmiş değilim. Ya 120’nin üzerine çıkınca artan km. başına yakıt maliyetini umursamadan, tekerleri yerden kesen bir hıza ulaşıp gözlerimi kapayacağım (bunu yolda iki kere yaptım. Sonra T.’nin yüzü gözümün önüne geldi) ya da daha hızlı bir araba, daha büyük bir ev, daha uzak yerlere seyahat ve çocuklara daha pahalı bir okul için daha fazla para kazanmak için çabalamaya devam edeceğim. Olmadı bizim departmana yeni alınan çıtıra asılır, hayatın unuttuğum veçhelerini keşfe çıkarım!

Selametle,

Kırklareli

2009-08-31T10:02:00.002+03:00

Ulan Hergele K.,
Gayet iyi anladım karının sana nasıl da meftun olduğunu. Bilirim böylelerini, yanlarına azıcık sokuldun mu, mesafe yarım kol boyuna indi mi gözlerini yumup dudaklarını büzerler. Tatlıdırlar, hem de nasıl! Beş çayına kurabiyedirler. Ama dikkat edesin bir karton kaçak Malbora'ya elden gider bazen böylesi...
Bir kerecik olsun abinin nasihatini dinle: İncir ağacına kolay çıkılır, meyvesi de pek tatlıdır. Gel gör ki biraz fazla zorladın mı dalını kırdığın gibi kendini iki seksen yere serilmiş, ihtimal bir tarafını da kırmış bulursun. Ona göre ayağını denk al! Ya yemişimi yedim, eyvallah de git, ve yahut adam gibi merdiveni daya, meyveleri adabıyla sepete doldur.
Bilmez misin zaten anam kurtlanıyor sana kız istemek için.
Hadi kal sağlıcakla,
İ.

Manchester

2009-08-28T22:19:00.007+03:00

M.

Dün doğumgünündü, bensiz kutladın değil mi? Ailecek yemeğe mi gittiniz? Yoksa masaüstüne yığdığın dünya kadar işe parçalanmakla mı meşguldün? Birkaç yıl önce sana hayır dediğim için pişman değilim, tam da o yüzden sana bu kartı yazabiliyorum. Hayır demeseydim ya? Her geçen gün içimi görecek, benden gitgide daha da uzaklaşacaktın. Oysa şimdi nehir kıyısında kucağıma yattığın, alnını okşadığım bir tatlı hatırasın. Günlük koşuşturmaca ortasında yanına yaklaşmaktan korktuğum, deşmek istemediğim, büyüsünü bozarım diye endişelendiğim tek bir günde kaldın. Tek bir gün insan ömründe böyle yer eder mi? Ediyor bak. Oysa sana verdiğim hepi topu 24 saat. Aklıma gelmediğin vakit yok. Ama seni yolcu ederken öpüp orada öylece bıraktığım için seni bu kadar sevebiliyorum, anlıyor musun? Şimdi de her gittiğim şehirde acaba burayı daha evvel görüş müdür, diye merak ediyorum. Chetham kütüphanesine gitmiş miydin? O meşhur masada oturdum, yanımda sen ve bir gün, bu kartı yazdım işte.

Beni hatırladın mı?

R.

Ahırkapı, İstanbul

2009-08-28T12:00:00.006+03:00

En sevdiğim lokantasının en dipteki masasını dün gece kendime ayırttım, “Aziz İstanbul’un”. Şu “Baba” ile biten balıkçılardan en pahalısına gittim. Güzel bir deniz levreği yemeğe niyet ettim. Yanında Ramazan’a inat, illa ki rakısı da olacak! Ah o yaş üzüm rakıları! Loş pavyonlarda, yanına oturtacağı kocamışı kulağına öven garson gibi, sabahı olmayan bir rüyayı tatlı tatlı satıyorlar…
“İçtim, ama akşamcı olmadım” diyor ya usta; akşamcı ne kelime, ayyaş oldum bir aydır! Tamı tamına otuz gün sonra günün “bugün” olacağının farkına vardığımdan beri ayık olmak istemiyorum. Ayık olup da, senin esrimiş insanların muhabbetini keyif değil eziyet addettiğini hatırlamaktan korktuğumdan.
Garson da senin gibi düşünüyor olacak ki, ikinci 70’liği açmadı. Kibar adam, “Soğuk rakı kalmadı. Sıcak servis de yapmıyoruz; lokantamıza yakışmazzz” dedi son kelimesinde tıslayarak. “Yakışmadığım yerde durmam aslanım!” diye postamı koyup kalktım. Sonrası çok yok…
Dün ben otuz yaşıma bastım. Keşke şu yeni rakıların tadına sen de bakabilseydin…
Nur içinde yat
L.

Foto:
Körtısi of H.Küçükali

Roma

2009-08-27T10:07:00.002+03:00

Gençlik iksirim R.,

En sevdiğim şeylerden birini yapıyorum. Yabancısı olduğum bir şehirde, şehrin başrollerde olduğu bir kitabı okuyorum. Bazen öyle garip bir hisse kapılıyorum ki, sanki Mrs. Stone'nun Piazza di Spagna'nın merdivenlerine bakan balkonundan izlediği, yağız İtalyan delikanlıları değil de benmişim. Bir an geliyor, o oluyorum, onun gibi ayazdan ürperip, paltomun yakalarını kulaklarımın üstüne doğru kaldırıyorum...

Ne pizza ne dondurma, bu cam gibi berrak Mart günlerinde en büyük zevkim tombul kahve fincanlarını iki elimle avuçlayıp, bu müthiş tadı - ve elbette kokuyu - başka hiçbir yerde bulamayacağımı düşünüp, usul usul, bitirmemeye çalışarak cappucinomu yudumlamak. Bir de tabii boş boş etrafı seyre dalmak.

Geçen gün demiştin ya insanların bakışlarından yoruluyorum, neredeyse görünmez olmayı, yüzümün olmamasını hayal ediyorum diye. Düşündüm de görülmek, seyredilmek mesele değil benim için. Ama sana her zaman belli bir şekilde bakan insanların artık öyle bakmadıklarını fark etmek kahredici.

Korkma her şey yoluna girecek. Girer. Neticede istesek de istemesek de günler, aylar, mevsimler geçiyor. Her şey geride kalıyor, her şey bitiyor.

Malmö

2009-08-26T11:30:00.004+03:00

Uzaklardaki dostum M.,
Nakliye şirketinin varil kıvamındaki kutularını açarken kaybettiğimi sandığım mektup sandığıma rastladım. K. küfreder gibi en alta koymuş. Kim bilir evli kaldığımız sekiz sene boyunca nerede sakladı bu ayakkabı kutusundan bozma sandığı? Neden atmadı da sakladı? Kutuyu açınca sorularım daha da arttı.
İki çeşit mektubu biriktirmiştim burada: bir hanımı beğendiğimi, onu yakından tanımak istediğimi baştan çıkarıcı şekilde ifade eden ilk mektuplar ve çanak-çömlek patladıktan sonra hanımların bana yazdığı kâh sitemkâr kâh ‘her şey için teşekkürler’ mektupları. Bunların içinde K.’ya yazdığım da vardı. Önce onu buldum. Aman Allahım! Ne inciler, ne minnoşluklar… O zamanki düşüncelerimi, el yazımı tanıyamadığım gibi tanıyamadığımdan, başkasının mektubunu okur gibi oldum. Boş salonun ortasına çömelmiş bu çirkin yazıyı hecelerken, eski karımı tavlamaya çalışan şerefsize sunturlu bir küfür savurmayı da ihmal etmedim. Bitirince, başımızdan geçen onca şeyi düşünüp, böyle olacağını bilseydim yine o dilleri döker miydim diye düşündüm… Her şeye rağmen onu özleyip özlemediğimi düşündüm…
Dizlerimin ağrısına ayıp doğrulurken daha önce görmediğim bir mektubu fark ettim. K.’nın yazısıydı. Telefonda anlatmıştım, benimle Stockholm’de buluşup buraya geleceğine, eşyalarımı özenle seçip paketleyerek göndermiş, bir sms ile de “artık daha fazla peşimden gelemeyeceğini” yazmıştı. Mektup ilginç: Onu mutlu ettiğim anları, davranışları delice bir çabayla tek tek sıralamış! Yani, 24 Temmuz 1999 gecesi Tünelden Taksim’e tramvayla sarhoş bir şekilde dönerken, vatman gaza basıp K. arkaya fırlayınca çabucak beline sarılıp kendime çektiğimde duyduğu sahiplenilme duygusunun güzelliğini falan yazmış. On senelik listenin sadece iki sayfa sürmesi ve genelde ayakta cereyan eden şeyler olması biraz canımı sıktı ama bu kadar ayrıntılı biçimde aklında kalabilmiş olmaları da hoşuma gitti. Sonunda diyor ki, ‘Bu kutudaki tek eksik mektup buydu. Benden ne zaman sıkılıp bunu yazdıracağını düşünmekten mutlu olamadım bir türlü. Yüzün her gölgelendiğinde, zamanımın dolduğunu, kalemimin kırılacağı günün geldiğini düşündüm. Yeter, yalnız git gideceğin yere.’
Biliyorsun, ben bu kızın ağzından çıkan bir tek kelimenin dahi samimiyetine inanmadım. Acaba listenin sonunda ‘beni M. ile tanıştırman’ yazmaya cesaret edemedi mi de bunları yazdı, diye hâlâ düşünüyorum. Şeytan diyor, git getir, şu çirkin kuleden aşağı at! Gölgeymiş… Boş versene!
Kendine dikkat et,
Ö.

Buenos Aires

2009-08-25T08:01:00.001+03:00

Pist arkadaşım B.,

Geçen gün çok güzel bir şarkı sözü çalındı kulağıma. Sesi derinden gelen gençten bir adam Fransızca soruyor: "Acaba bir şey mi arıyordu yoksa bir şeyden uzaklaşıyor muydu?/ Gerçekten bir şey bulmaya çalışıyor muydu yoksa sadece kaderinden mi kaçıyordu?" Belki de bir şiirden alınmadır ama ne yazık ki pek kıt nazım kültürüm bu hususta beni yarı yolda bırakıyor...

Yine de şunu söyleyebilirim ki bu satırları yazan kişi bu şehirde kendinden bir şeyler bulurdu. Burası özellikle ne olduğunu bilmeksizin bir şey arayanlar için bir cennet, tam bir çıfıt çarşısı. Öte yandan bilinçli bilinçsiz tüm kaçaklara sığınak. Herkese yer açan, tanımlara sınırlara takılmayan, kolay bir yer. Hafif bir yer.

Sen bütün bunların neresindesin dersen, galiba aramaktan da kaçmaktan da yoruldum. Sadece durmak istiyorum. Zamansız mekansız bir boşlukta öylece kalmak. Aklıma, bilincime, bedenime kilit vurmak...

Offf, nereden, ne diye daldım bu derin, baygın konulara? Herhalde "ask for the impossible" diyen zırva bir spor ayakkabısı reklamına gitti aklım. Sen onu bunu boşver de atla gel, dans edelim!

Nazilli

2009-08-24T12:00:00.005+03:00

Güzel gözlü, tatlı sözlü, yiğit N.’m,

Seninle Hükümet Konağı’nın arkasındaki arsaya kurulan yazlık sinemaya gittiğimizi hatırlıyorum. Abilerin bizi yanyana görmesinler diye ben önden giderdim. Sense H. ve sadece film akşamları çekirdek çitlerken konuşmaya ara veren geveze kardeşiyle arkadan gelirdin. Film başlayınca yanıma geçtiğini abinlere söylememeleri için her ikisine de külah külah çekirdek ve frigo alırdım. Tatilin sonlarına doğru, büfecinin özel olarak Amerika’dan getirttiğini zannettiğimiz kırmızı kutulu kolalardan da almaya başlamıştım. Harçlığım yetmediği için babamın pantolonlarından para aşırmaya da... Kaç yaşındaydık o yaz?

Bu kartpostal da o yıllardan kalmış olmalı. Geçen haftasonu ortanca abinin dükkanında aylaklık yaparken buldum. Laf döndü dolaştı, bir ara sana geldi. Kınalıada’da küçük bir evde bir oğlun bir kızınla oturduğunu söyledi. Babaları ölünce, Musevi olmadığın için hiçbir zaman kabul edilmemiş olduğunuz aileden beş parasız dışlandığınızı da anlattı. Geceleri evinizin önünde nöbet tutarken bulunca bana attığı dayaklardan duyduğu pişmanlıktan mı söyledi bütün bunları, bilmiyorum.

Kabalığımın kusuruna bakma. Hallerini bildiğimi açık açık yazıyorum ki, zengin bir dulun peşinde koşmadığımdan emin ol. Benim de bir oğlum var, yedi yaşında. Anası iyi kadındı ama anlaşamadık. Yeni kocası, L.’yi istemeyince, davadan vazgeçip velayetini bana bırakmakta sakınca görmedi.

Çakır gözlüm, yüreğinde kimse var mı, bilmiyorum. Ama diyeceğim odur ki, ben hatırladığın şeytan tohumu çocuk değilim artık. Gençliğim zor geçti, hayatı gördüm. Uslandım. Eski bacanağımla kurduğum iş büyüdü. Buraları küçük geldi artık. Bayramdan sonra İzmir’e taşınacağız. Oğlunla da kızınla da kabulümsün. Kalan ne varsa bırakın gelin. Evi sen kur, evimiz olsun.

Gözlerinden öperim

İ.

Samsun

2009-08-23T08:47:00.008+03:00

Mahzun yüzlüm S.,

Nicedir hep seni düşünüyorum. Ne yana dönsem aklıma düşüyor inci dişlerini parlatan gülümsemen. İki gecedir de rüyamda görüyorum seni. Pek aydınlık bir Mayıs günü kırlarda koşup papatya topluyoruz. Hani o lunaparkın arkasındaki çayırlık vardı ya, tam oradayız. Arasıra gelincikler de gözümüze ilişmiyor değil. Ama çoktan öğrenmişiz, o tüllere sarınmış prensesler, o periler, koparır koparmaz elimizde can verecek. Annelerimize hazırladığımız buketlere renk değil, hüzün katacak...

Gerçi bir şeyi öğrenene kadar, o da garanti değil ya, ne kadar hoyrat oluyor insan. Hem kendine hem eşyaya hem ötekine. Kabul etmiyoruz, huzur vermiyoruz, bu da bükülmez be adam demiyoruz, kırıyoruz. Şüphesiz istemeyerek, belki inattan... Halbuki sen ne güzel teskin ederdin beni. O ninni gibi sesinle, "üzülme be canım kardeşim, olan olur, olmayan da olmayıversin, hayat!" derdin, havada ne bulut kalırdı ne pus.

Üç ay oldu o malum, o meşum yere gittiğin, ya da seni koydukları. Sana her hafta yazdığıma göre bu on ikinci kart olmalı. Bizimkiler iyice endişelenmeye başladı, yavrum oraya kart atılmaz, çiçek götürülür diyorlar. Ama ben sensiz nasıl çiçek toplarım ki? Hem çiçek annelere verilmez miydi?

Burası

2009-08-22T11:36:00.003+03:00

Müjdemi isterim B.!
O, “dünyada olmaz” dediğin şey vardı ya, oldu! Hani “bir daha şişenin dışına hiç çıkamayacaksın” demiştin ya… Bak, ummanın ortasındaki adadan yolladığım mesajlar birilerine ulaşmaya başladı bile. “Boşuna bekleme, hiç gelmeyecek” demiştin. Yaklaşan nal seslerinin gümbürtüsünden kalbim neredeyse patlayacak!
Ne uzaklara gitmem gerekti, ne de kendimi değiştirmem. Ben ihtimallere inanırım. Ve ihtimal, gelen atlı beni de alıp götürecek. İhtimal, denizler adama içi dolu yeni şişeler getirecek. Sonra olanlar olacak, yüksek ihtimal.
Müjdemi isterim,
I.

Foto ve dijital düzenleme:
H.Küçükali

Trabzon

2009-08-21T08:20:00.005+03:00

Biricik kuzinim T.,

En büyük darbeyi gafil avlanınca alıyor zaar insan hayatta. Dost bildiğimiz birinden kazık yediğimizde nasıl tekmil beşere güvenimizi yitiriyorsak, hiç ummadık birinin muhabbetinden, sevgisinden de derbeder oluyoruz.

Ne kaypak, ne yanardönerli (ah valide hanım sağ olaydı janjanlı deyivermez miydi şimdi?) halkı varmış ki bu şehrin geldim geleli kâh hasetten kâh maksadını aşan hüsnüniyetten ümüğümü sıktılar, anamı ağlattılar. Muhtelif tarifi kabil.

Vardığım günden beri candan samimiyet ve alaka gösteren, sırdaşım bildiğim Türkçe muallimesi, geçen gün mürdüm rengi gabardin eteğimi istedi de ödünç vermedim diye adımı bir gecede aşüfteye çıkarmış. Yahu göz var izan var, insan basen ölçüsünü bilmez mi? E be havsalası kıt kadın, eteği vereydim de canım kumaş orta yerinden patlasa mıydı?

Dün akşam da yüzünü zar zor hatırladığım Talim Terbiye Müdürü anasıyla çıkıp gelivermiş. Pek solgun, pek beyaz, pek zaifmişim, izdivac teklifini kabul edersem gözüme fer, yanağıma al, etime et dolarmış. Bak sen? Talip değil kasap mübarek. Yahu bakıp büyütmeye meraklıysanız kuzu alın, koyun alın, bayramda da keser afiyetle yersiniz!

Sen demiştin zaten, içinden geldiği gibi davrandın mı tepene biniyorlar bu memlekette!

Iraklion, Girit

2009-08-20T08:30:00.001+03:00

Güzel Kardeşim I.,
Bu yazdığım ikinci kart. İlkini atmak için T. caddesinden posta kutusunun olduğu dik sokağa döndüğümde kamburu çıkmış bir ihtiyarla yüz yüze geldim. Gözümün ta içine bakarak “Bu yokuş çok dik geliyor artık. Sen yaşlarda günde bazen iki kez çıkardım burayı. Bir akşam; bir de sıcak öğleüzerileri karımı özlediğimde.” dedi. Sırıttı ve pudra şekerine bulanmış buğaçasını kemirerek tırmanmaya devam etti.
Hani yurttayken okumaya doyamadığımız K. demiş ya, “Bazen bütün sorularının yanıtı bir sokak köpeğinin gözlerinde bulabilirsin” diye. Yazdığım ilk kartı çöpe attım; sana sormak istediklerimi bu ihtiyar it yanıtladı. Ben galiba İzmir’e dönüp S.’ye evlenme teklif edeceğim!

Düğünde görüşürüz!
N.

Lozan

2009-08-19T07:33:00.003+03:00

Kendini kendinden başka hiçbir şeyin ya da hiç kimsenin üzmesine izin vermeyen arkadaşım L.,
Mektubunu bir çırpıda okudum. Daha ilk paragraftan tekrar okumak isteyeceğimi biliyordum. Bitirir bitirmez başa dönüp yeniden okudum. Sonra bir daha, bir daha... Ama, eminim sen yazmayı bitirdikten sonra şöyle üstün körü de olsa okumamışsındır. Kağıtları derhal katlayıp zarfa koyuvermişsindir. Bir terslik sonucu mektubun kaybolsa yazdıklarını kurtarmanın mümkünatı yoktur...

Yıllardır yanyanayız, birlikte ne çok şey yaptık, ne çok şey yaşadık, içtiğimiz su ayrı gitmedi desek yeridir. Ama hiç de öyle üzüm üzüme kararmadık; hâlâ, hep ne kadar farklıyız. Ben burada seni katiyen tatmin etmeyecek bir şehirde, vasat diye düşüneceğin bir işe gidip geliyor, yolda görsen kafanı çevirip bakmayacağına adım gibi emin olduğum bir kadını seviyorum. Zerre kadar ihtimal vermiyorsun biliyorum, ama çok mutluyum. Sanırım senin bu hayatta hiç olamayacağın kadar mutluyum.

Rica ederim en mükemmelini sen bilirmişsin gibi tepeden bakmaktan, akıl vermekten, horgörmekten, hatta hoşgörmekten vazgeç artık. Yahut bu defteri kapatalım.

Kararım kesindir,

Boston

2009-08-18T09:30:00.000+03:00

Benim akıl küpü B.'m,

Kapkara bir ormandayım. Ağaçlar o kadar yüksek ve yaprakları o kadar sık ki nemli toprak patikada önümü zorlukla görebiliyorum. Soğuk, titriyorum. Derken geniş bir ağaç gövdesine dayanmış sarışın küçük bir oğlan kafası aydınlanıveriyor. Yuvarlak yüzünü değil ama o yeşil gözlerini tanıyorum. “Ben marangoz olmak istiyorum” diyor, elindeki güzel kokulu, düzgün kesilmiş çam blokları göstererek. “Bunlardan sandalye yapacağım”. Ter içinde yatakta doğruluyorum. Otelin önünden geçen M. caddesi sokak lambalarının pis bir sarı renk verdiği karların altında, sabahı bekliyor. Yarın dokuzda hukuk fakültesindeki büyükbaşlarla iş başvurumu görüşeceğiz. Biraz olsun uyumak ve unutabilmek için sana H. Meydanındaki meşhur gazeteciden aldığım bu kartı yazıyorum.

Güzelim, işte benim Boston seyahatim!

Astrakhan

2009-08-17T13:45:00.005+03:00

Sayın müdürüm A. Bey,

Bu tembel asistan toplantı sunumunu hazırlayacağına bana ne diye kart atıyor diye celallenmeyin lütfen -- gerçi sizin sinirlenişiniz de şıktır ya, yine de benim yüzümden alnınızdaki, gözlerinizin çevresindeki o aslında çok sevdiğim çizgilerin derinleşmesine içim razı gelmiyor.

Size bir sır vermek zorundayım. Belki de itiraf demek daha doğru. Kimseler bilmiyor. Ben ki boşboğazın tekiyimdir, en can dostumdan bile bunu sakladım. Aslında kendimi tutamayıp ilk cümlenin sonuna yazıverdiğim açıklamadan anlamış olmalısınız (böyleyimdir işte, bir şeye karar verdim mi yapmak için doğru zamanı bekleyemem bir türlü...).

İstifa etmek zorundayım A. Bey, istifa etmek ve asla geri dönmemek zorundayım. Çünkü dayanamıyorum. Önceleri şirketin kapısından girince başlayan karın ağrısı (kelebek çarpıntısı), sonraları binanın kapısına, sonra ilçe sınırlarına, sonra şehrin her köşesine, en sonunda tüm ülke sınırlarına, hatta Avrupa başkentlerine de sirayet etti ve bana rahat vermez oldu. Bu dünyanın neredeyse unutulmuş köşesinde onu yok edemesem de ezebilir, bastırabilirim belki.

Bana gülümseyerek günaydın dediğiniz o ilk andan beri sizi seviyorum!

İzmir

2009-08-16T09:32:00.004+03:00

Gökyüzündeki en parlak Yıldızım İ.,
Dün gazetede ne gördüm: İngiliz astronomlar, ilk kez yıldızının dönüşünün ters yönünde yörüngede dönen bir gezegen keşfetmişler! Gezegenin, başka bir gezegen veya geçmekte olan bir yıldızla yakın bir karşılaşma sonucu, tersine dönen yörüngesine fırlatıldığını düşünüyorlarmış.
Geçen ay fabrikanın lojmanına yerleştim, şehir merkezinde bir yer buluncaya kadar buradayım. (Merak ettiğini zannetmemekle birlikte özet geçeyim dedim). Hava beklediğim gibi: gereksizce sıcak. Haftasonu işten arkadaşlar Alaçatı’ya götürecekler. “İzmir’in nimetlerinden faydalanmalı”ymışım.

Ben yıldızımın yörüngesinden fırlatılmış, kovulmuşum. Velinimetim, sultanım istemez olmuş beni. Başka bir toz bulutu ile kafamı karıştırmış, duman olmuşum. Bak, buraya taşındım, görmüyorum artık K.’yı.
Ne olur affet beni,
R.

Londra

2009-08-15T13:33:00.004+03:00

Kurak gecelerimin nemi L.,

Her şeyi böylesine duru ve aynı zamanda çifte su verilmiş çelik gibi keskin söylemeyi nasıl beceriyor bilmiyorum ama adam yazmış işte: "Başkaları gibi yaşamasını bilmeyenler, başkalarını taklit etmeliydi."

Ne zaman başkaları gibi yaşayabiliyordum, ne zaman bu istidâdımı yitirip bir taklitçiye dönüştüm ve ne zamandan beri de taklit etmekten bile acizim acaba? Önceleri rahattım galiba. Girişi dünya para olan clublarda herkes gibi moda kokteyllerden söylüyor (misal karpuzlu votka), herkes gibi hip mağazalardan alışveriş yapıyor (misal American Apparel), herkes gibi ilk kez o gece gördüğüm insanlarla (misal her sabah yabancı yataklarda uyanan yeniyetmeler) kahkahalar atıyordum. Ama bir an geldi hayatım bir deneyimden çok bir anlatıya dönüştü, sanki artık baş karakter değil de anlatıcıydım. Kendi hayatımdan kale arkasına şutlanmış, tribündeki seyirci oluvermiştim...

Bu nemi eksik olmayan şehirde sana her zamankinden daha muhtacım. Fail olmak için, basitçe "bir şey yapmak" için birini, bir şeyi, bir fikri sevmeliymiş insan. Anladım.

Marmaris

2009-08-14T14:30:00.001+03:00

Canımın içi M.’cim,
Ay kız, ben bu ataların, eskilerin haklı çıkmasından sıkıldım artık! Hep derlerdi ya, nişanlıyken çok koklaşmayın, balayına gerdeğe bir şeyler kalsın diye! Üfff… Bunları yazdığımı görse kemiklerimi kırar, ama diyorum sana, bu adamın Mercedes’inden başka beni heyecanlandıracak bir şeyi yok diye… Yine Allaha çok şükür, hakkını verelim, bu toz dumanda Marmarislere getirdi. Gel gör ki, iki dakika sohbet edecek kültürü, gözlerini kaçırmadan bana bakacak sevgisi yok. Balayında böyle şeyler düşünülmez ama çektiğim ıstırabı garsonlar bile gördü! Neyse şekerim, hele bir seçimler olsun, bizimkinin Kıratı iktidara gelsin, benim sultanlığım o zaman başlayacak.
Çok özledim,
S.

Kandilli

2009-08-13T12:03:00.004+03:00

Dünyanın en oyuncaklı insanı K.,
Ne kadar unutkan olduğumu sana hep söyledim biliyorum. Yüzler de isimler de anekdotlar da çıkıveriyor aklımdan. Yine biliyorum ki o çok güzel hikâyelerini sırf benim nisyanla başa çıkamayan belleğim yüzünden defa kereler anlatman gerekti. Sen sıkılmadın elbette bu tekrarlardan ama ben utandım kendimden, bilesin.
Ama elbette - başka şeyler gibi - o geceyi unutmama imkân ihtimal yok . Gecenin bir vakti bomboş parkta, boğazın mor ve turuncu karışık sularına bakarak oturduğumuz bankı, üstümüze bir durup bir çiseleyen hafif yağmuru, bizden çok rüzgara yâr olan sigaraları ortaklaşa içişimizi, o an istisnasız, sorgusuz sualsiz, bütün bütün mutlu olduğumuzu gün gibi hatırlıyorum.
Ben de en az senin kadar iyimserim, içinde tüm anlatılamayan duyguları, kokuları, sesleri, duyuları barındıran bir fotoğraf karesi gibi hiç kaybolmayacak bu an!
Umutla,
İ.

Aydın

2009-08-12T12:28:00.016+03:00

Emektar dostum A.,

Çok hastayım. Hastanede yapacak bir şey kalmamış, geri Aydın'a getirdiler. Bu musibet dalağımı çürütmüş… O kadar kötüymüşüm ki, kışı görmem “süper” bir sürpriz olurmuş, bizim kızın bulduğu ecnebi kılıklı doktora kalırsa. Biliyorum sen de kocadın, duymak hoşuna gitmiyor bunları. Benim kadar az olmasa da, senin de günlerin sayılı. Sen de emanet yaşıyorsun bu dünyada.

Beni yatırdıkları üst katın beyaza boyanmış tavanındaki lekelerde, çatlaklarda ardımda bıraktıklarımın muhasebesini yaparken düşündüm de… Sen olmasan yine kurardım ben bu fabrikayı. Hudutlarını benim dahi tam bilmediğim ata toprağının her karışından bire beş, bire on veren yemişler fışkırırken, iki makina on mühendis almak çok mu zor Allah aşkına! Kurardım kurmasına da, sen olmasan becerebilir miydim yine, o teşvikleri, o boyalar için düşürülüp kumaşlar için artırılan gümrükleri ayarlamayı? Bilebilir miydim sendikanın başkanını satın almayı, ocaktaki çocukları maaşa bağlamayı, komutanın hanımını Romalara göndermeyi?

Yani, ben mühendis adamım, çok anlamam bu işlerden. Babam İsviçre’ye gönderdi beni, analığım konakta kendinden olmayan bu koca kafalı çocuğa tahammül edemeyince. O kadar zordu ki o soğuk memlekette okumak, benden öldüresiye nefret eden üvey kardeşlerimi dahi özledim, hasretle kavuşmak istedim analığıma. Sen olmasan olmazdı, ne o konağın salonuna anarşistlerin attığı bombalar, ne o av kazaları, ne de sayım sırasında depoda çıkan meçhul yangınlar… Bütün bu malı mülkü bana ve benim füruma bırakan o talihsiz olaylar, herhalde hiç yaşanmazdı.

Şimdi biricik kızım başımda bekliyor. Anası o Fransızca hocasının peşinden kaçtığı Paris’te eceline kavuşalı beş sene oldu mu? Ben de gidince, senin dışında kimsesi kalmayacak biliyorsun. Biraz fazla haşarı. İyi kız ama işte-çalışmada pek gözü yok. Bu kadar uğraşarak yaptığımız servet bunun elinde iki yıl dayanmaz. Hem… Sunalp Paşayı desteklemedim diye bana darılıp gittin Ankara’ya ama, bütün bunlar senin de hakkın. O yüzden diyorum ki bizim kızı, şu senin küçük oğlanla, Mülkiyeli olan hani, görüştürsen bu aralar. Mesela Bayramda gönder bizim çiftliğe, hem kızla muhabbeti ilerletsin, hem de fabrikayı bir görsün, topraklara bir baksın. Anlasın, hissetsin ağalık nasıl bir şey! Gençken iyidir Maliye müfettişliği, baban yaşında adamları sıraya dizersin karşında ama yükselmeye başlayınca da adamın bacağına bin bir pranga takarlar. Düşünsün bunları…

Ha bu arada… Artık Gorbaçev bile şeffaflık diyor… Ne sendika kaldı ne gümrük tarifesi. Eski, geri dönmemek üzere gidiyor. Diyeceğim şudur ki, bizim kız Vaşington’da okuyup İstanbul’da, İzmir’de mağazaları açarken ne haltlar karıştırdı o kısmını ben bilemem. Oğluna söyle, bilerek alsın. Üzerse kızımı, sonra cezasını yine sen vermek zorunda kalırsın.

Mektubuma İsviçre’de okurken bana gönderdiğin kartı iliştiriyorum. Bak ne yazmışsın sonuna: “Başın hiç eğilmesin, bu efeler gibi… Ben bütün meselelerin halli için kafa yoruyorum.”

Hadi koca efe, bu son meseleyi de hallet gözünü seveyim!
Hasretle,
N.

Nafplion

2009-08-11T11:06:00.010+03:00

Korkak kuzum N.,

Çok mutluyum, çok mutluyum, çok mutluyum! Öyle bir hafiflik var ki üzerimde sanki her şey olur gibi geliyor, sanki ne istesem yapabilirim gibi... Niye bilmiyorum, nasıl oluverdi bilmiyorum, ama hiç şikayetçi değilim. Bundan güzel davetsiz misafir mi olur? Hiç gitmese hep kalsa diye hain planlar yapmaya başladım bile. :)

Dün kaleye çıkan bitmez tükenmez merdivenlerden birine çökmüş açık yeşil denize baka baka dondurmamı yer ve bacaklarımın ne güzel yandığını düşünürken karşıdan gelen genç irisi çocuk baktı baktı, birden "fotoğrafınızı çekebilir miyim?" dedi. Hoşuma gitti, pek düşünmeden kabul ettim. Yoksa o deklanşöre bastığı an hissettiğim hafiflik, mutluluk, gençlik ebedileşivermiş olabilir mi?

Evet, imgemi lalettayin bir turiste sattım belki ama bence bu Faust'unkinden daha kârlı bir alışveriş oldu!

Sana Peloponez'den sıcacık gülümsüyorum,

Brüksel

2009-08-10T15:04:00.008+03:00

En kıymetli dostum _B_ ,

Önümde birikmiş binlerce sayfa evrakla boğuşmak yerine, her sabah gazetemi aldığım kırtasiyeciden yarım düzine uyduruk kart alıp arkasını yazıyorum. Şu son bir iki ayda yaşadıklarım o kadar sarsıcıydı ki bu dönemde yanımda olan çok az dostum dışında eskilerden kimseyle ilişkimi devam ettirmek istemiyorum. O çok az sayıda kişiye de bu kartları gönderip şükranlarımı sunacağım. Göndereceğim isimleri sonradan ekleyeceğim, önce rastgele metinleri yazıyorum. Ama sevgili arkadaşım, bu kartı aldığına göre, bundan sonra beraber yatıp kalkacağım o kişilerden biri olacaksın demektir.

Sevgili _B_ , birinin hayatı ile oynamak o kadar ucuz bir iş değildir! Beni, Bakanlıktaki görevimden uzaklaştırmak, istikbalimi bir kalemde silmek, adımın üzerini çizmek, ve daha birçok şekilde adlandırılabilecek aşağılık emelinize ulaşmak için en yakın dostlarım olarak canla başla çalıştınız. Hakkımda çıkardığınız dedikodulardan tut da, benim imzamla Başbakanlığa, müsteşara, genel müdürlere mektup göndermek gibi nice hainlikleriniz sayesinde Bakanlığa geri çağrıldım. Ama memlekete dönmedim, şartlar olgunlaşıp her şey tamam olana kadar da dönmeyi düşünmüyorum.

Brüksel için entrikaların şehri derler ama, sizin yaptığınız organize alçaklığın buradaki en ayak kaydırıcı adamın bile aklına geleceğini zannetmiyorum. Türk lokantalarından adeta dilenerek aldığım yemeklerle, İxelles’in viranhanelerinde köşe kapmaca oynayarak geçirdiğim aylarda ayakta kalmayı başardım. İmzamı ve şifrelerimi kullanarak yaptığınız işlemleri tek tek tespit ettirdim bu arada.

Şimdi intikam zamanı, arkadaşım! Hesabımı sormadan, ne başka bir dostum, ne de daha iyi bir uğraşım var…

Kucak dolusu, gönül ateşi sevgiler,

Moskova

2009-08-09T09:32:00.004+03:00

İnatçı literati M.

Yazmayı hiç sevmediğimi biliyorsun. Çocukluğumdan beri böyleyim ben. Ne diye Moskova'ya gideceğimi duyar duymaz "oradan bana kart aaat!" diye mızmız çocuklar gibi kaşlarını indire indire yalvardın ki? Ben böyle yalvarmalara da hiç gelemem bilirsin ya, niye bir de üstüne üstlük "yoksa sana bir daha hiçbir şey yazmam" diye gönül koydun ki?

Bak, işte şimdi ne yazacağımı bilemez bir halde metroda karşımda oturan yaşlı çifti seyrediyorum. Kadının elindeki ayakkabı kutusunu görünce ister istemez dikkat kesildim. Alışverişten döndüklerini ve kadının yeni pabuçlarına bir kere daha bakmak istediğini, hatta belki de onları giymek için sabırsızlandığını düşündüm. Bu sırada kadın, kutudan ayağındakilerden bile daha eski bir çift çıkardı, ayakkabılarını değiştirdi...

Artık ikna olmuş olmalısın herhalde, aramızda yazmaktan anlayan sensin. O yüzden n'olur her şey karşılıklı yanılsamasından kurtul.

Her zamanki gibi sen yaz, ben okurum.

Jesolo, Venedik

2009-08-08T14:32:00.011+03:00

Selamlar V. Hocam,

Burada çoook uzun bir sahil var. Acayip uzun. S. odada; bense sahilde oturup, turist kazıklayan dondurma arabalarını izliyorum. Oyun teorisinde gördüğümüz H. teoremi, bir plajda bu lavuklardan iki tane varsa, en çok müşteriyi elde etmek için plajın ortasında sırt sırta satış yapacaklarını, üç tane varsa birisinin ortaya, diğer ikisinin sahilin iki ayrı ucuna geçeceğini, dört tanesinin lokasyonları içinse bir denge durumundan bahsedilemeyeceğini (bu herhalde sahilde deli danalar gibi bir aşağı bir yukarı koşturacakları anlamına geliyor), beş tane olursa… diye giden bir dizi önermede bulunuyordu, hatırladın mı? Güzel...

Dün S. ile ilginç bir konuşma geçti aramızda, akşam yemeğinde. Adın, daha doğrusu adınız sık sık geçtiği için bunları bu kart vesilesiyle aktarma ihtiyacını duydum. Duyduk… Yazarken çok sakin olamıyorum…

Hocam, biz şimdi kazasız belasız okulu bitirdik… Sarışın sevmediğin için S. ile ben evlendim, sen geriye kalan H.’yi aldın. İşlere girdik… Beraber tatillere çıktık, kooperatiflere girdik… Bizim çocuğumuz oldu, sizinkisi yolda… Böyle kardeş kardeş yaşarken, nasıl oluyor da S. ile on yıl sonra başbaşa çıktığımız ilk tatilde, ben garsona suyu sodasız- mineralsiz istediğimizi kan ter içinde anlatmaya çalışırken, hatun kalkıp “ben galiba V.’den hoşlanıyorum” diyebiliyor!

Sen de H. ile konuş, bize yakışır şekilde, modernce çözelim bu konuyu. Burada şebeke olmadığı için mail atamadım, telefonla da konuşulacak konu değil.

Kal sağlıcakla,

Van

2009-08-07T07:00:00.010+03:00

Dünyanın en müşfik babası V.,

Etrafımdaki kimseler inanmıyor sana adınla hitap ettiğime, ikimizin de bu durumdan son derece hoşnut olduğumuza. Hele çocukken beni her uykuya yatırdığında istisnasız tekrar ettiğimiz bir repertuarımız olduğunu söylediğimde iyice ağızları açık kalıyor. Onlar da haklı tabii, kimin var böyle billur sesli babası!

Geçen sefer uzaklara gittiğimde, eve her telefon edişimde o gür, davudi sesin nasıl da mahzunlaşıyor, özledim derken tir tir titriyordu. Tıpkı benim, sen avuçlarımda hâlâ diye ne zaman söylemeye başlasan burnumu çekiştirmem gibi...

Epey uzaklardayım, doğru ve haftada bir de olsa şöyle keyifle karşılıklı kadeh tokuşturamamak üzücü. Ama düşünsene, büyük dedemin memleketi burası. Yani bir açıdan benim de, senin de, annenin de memleketi! Hazır buradayken de babavatandan selam etmek yakışmaz mı bana?

Sakalları ancak on bire on bir maç yapan yumuşak yanaklarından öperim, :)

Beyrut

2009-08-06T12:04:00.018+03:00

Benim kadersiz B.’m,

Hiç gitmediğim Beyrut’tan sana kart atma fikri nereden geldi? Hiç işlemediğim bir suçtan dolayı 12 yılı zindanda geçirip, içeriden çıkınca hiç alakam olmayan bir organizasyonda hiç hak etmediğim mevkilere gelip hiç istemediğim bir adam olup çıktığımın farkına varınca!

Çıktıktan sonra hemen sana gelmek istedim ben, bir tanem. Kahrımdan uyuyamadığım gecelerde -“on iki senede hazmedemedin mi?” deme, hazmedilmiyor- yatağımdan yükselerek sokakları, caddeleri aştığımı hayal ederdim. Işıklı yollara yukarıdan bakar, şehrin neye dönmüş olabileceğini gözümde canlandırmaya çalışırdım. Sana gelir, yanaklarından öper… Sonrası gelemez, koğuşta ağlayamadığımdan sinir krizine girmeye benzer sesler çıkarırdım. Böylece herkesi uyandırır ve aşkımızı bir kez daha lanetletirdim! İşte abininkilerden başlayarak seni benden alan bütün o lanet okumalar yüzünden çıkar çıkmaz izimi kaybettirmem icap etti. Öpemedim yanaklarını…

Geçenlerde bizimkilerden bir arkadaş, varlığından o an haberdar olduğum kocanın iyi bir adama benzediğini, ama uzun yaşamak için iyi olmanın her zaman yetmeyeceğini söyleyip emirlerimi sordu. B., sana çektirdiğim onca acıdan sonra, eğer iyi bir koca bulmuş ve onunla mutlu olabilmişsen, bu benim içimi ancak biraz olsun rahatlatır.

Bir gün Beyrut’a gerçekten gideceğim, arkadaşların bu kartı attığı posta kutusunu bulacağım. Oradan, sana artık serbest olduğumu, kendim olduğumu yazacağım. Olur da gelmek istersen, ihtiyarlığımızı bu bizim gibi kadersiz şehirde geçirmek üzere bir ev tutup, bir kez daha ama bu kez son defa hayatımıza yeniden başlamak üzere seni bekleyeceğim.

Hoşçakal,
T.

Berlin

2009-08-05T12:40:00.006+03:00

Suretini sevdiğim B.,

O çok sevdiğimiz yazar, o en sevdiğimiz romanında "hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hâlâ kabul edemiyor musunuz?" diye soruyor. Sonrasında söyledikleri de hep kulaklarımda: "Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler...". İkimiz de iyimser ve makul insanlarız, bu sözlere bir yandan kulak kabartıp öte yandan duyduklarımızı kulak arkası ediyoruz şüphesiz.

Kolayına inkâr edemesek de haksız çıkarmaya çalışıyoruz belki de. Yoksa bunca uzaklardan sana seslenişim neden? Niye bir sürü hikâye biriktiriyorum, sırf sana anlatmak için?

Daha önce de söylemiştim, hep o müzeye gidip, aynı noktada dikilip duruyorum. Bir resmi sevmek acaba gerçekten daha mı kolay?

İstanbul

2009-08-04T10:06:00.006+03:00

Kadim dostum İ.,

Bizim memleket ne acayip! Fakültede söylediğimiz şarkılardan, içinde Ankara geçenlerini hatırlıyor musun? Mamak Türküsü; bir de Şu Ankara’nın Taşına Bak… Biri kentin hapishaneden görünüşünü anlatıyor, öteki de U.M.’nun ölümü ile anılıyor artık. Burası öyle mi hiç? Son dönemin İstanbul’a küsmek, bireyin İstanbul karşısındaki konumu temalıları bir yana koy. Kadehlerde gezenlerden, tepeden bakanına kadar; adını geçirmemesine rağmen her kelimesi, her notası İstanbul olan şarkılara bak… Bu şehrin anlatmaya değecek hiçbir şeyi yoksa müziği var oğlum! Ki öyle değil, kızlarını da başka bir sefere uzun uzun anlatırım.

Ankara’daki bir üstadım, zora düşersem çekinmeden dönmemi söylemiş, peşi sıra eklemişti: hoş, daha gidip de dönen olmadı ama… Havasına da insanına da kanma, diyorsun… Doğru diyorsun İ.’cim ama, gelip de dönmeyenlerin keşfettiği gibi, burada hafta sonu gezmesi için gelince gördüklerimizden fazlası var.

Her zaman beklerim,

Lizbon

2009-08-03T09:37:00.011+03:00

En güzel dostum L.,
Keşke burada aşık olsaydım. Belli etmeden bir inen bir çıkan yokuşlar, durmadan görünüp kaybolan deniz, aralık kalmış kapılardan camlardan süzülen müzik, ayaklarımın üstünü yakan güneş, öğleden sonra insanın kulaklarını okşayan rüzgara karşı içilen bir Porto ve buğulu kadehi, hatta dün gece yediğim kılıç ızgara bile bana bu ilk cümleyi söyletip durdu.

İstemekle, söylemekle olmuyor biliyorum. Ama düşün bir kere hiç istemesek daha mı iyi? Hiç hayal kurmasak? Hem ben kendi kendimi kandıramazsam kim kandırabilir ki?...

Bütün bunları azıcık bıyık altından sana söylediğimi anlıyorsun herhalde. "Başım önde yürüyorum, kimseyi gördüğüm yok," teranesinden sıkıldım artık bak, insanı deli etme de kaldır kafanı. Eminim gör beni, gör beni diye iç geçiren bir sürü insan var etrafında.

Evet evet, biliyorum, aşk kişisel bir şeydir ve ben bile seni kandıramam! :)

Adana

2009-08-02T12:24:00.005+03:00

A.,

Seni özlemekten vazgeçmediğim için yazdığın bu aşağılayıcı, kırıcı sözler nedir? Benim adımı anmak dahi istemediğini söylüyorsun, ama hakaretlerini sıralarken ismimi kaleminden düşürmemişsin. Bir de dalga geçmişsin benimle: Gönderdiğim kartların “ağlaklığından” zarfın ıslandığını yazmışsın. Benim bunlara verecek yanıtım yok.

Senin nezaketin, centilmenliğin, hevesin de buradaki dev oteldeki görevin gibi geçiciymiş. Nasıl da sıcacıktın halbuki!

Kusura bakmayın, yanlış adres… Sizi biriyle karıştırmışım efendim, sevilmeye layık biriyle…

Adsız

Eskişehir

2009-08-01T06:38:00.006+03:00

Yalnız arkadaşım E.,
Biliyorum, içinden ne zamandır bu hayırsızdan ses seda çıkmıyordu, şimdi de kimbilir ne işi düştü ki yazıyor diye geçiriyorsun, son zamanlarda hep yaptığın gibi bana içerliyorsun.
Aramıza bu alınganlık ne zaman girdi hiç bilmiyorum. Fiziksel uzaklık önemli olmasa gerek. Topu topu birkaç saatlik mesafede yaşıyoruz. Evet, kapı komşuluğuyla geçen onyıllara nazaran durum çok değişti belki ama yine de kilometrelerin aramızı açacağına hiç ihtimal vermemiştim. Yanılmışım...
Her seferinde "gittin, değiştin, unuttun" diye itham eden gözlerine bakmaktan korkar oldum ama sen de bir kerecik beni dinle.
Gittim evet, ama zaten herkes her zaman gitmez mi? Esas şaşırtıcı olan kalmak değil mi bu devirde? Yine de giderken hep arkamı dönüp el sallamadım mı, aklım hep arkada kalmadı mı?
Değiştiğim de doğru, elbette değiştim. Kaskatı taşlar bile suya, rüzgara direnemezken ben ne yapabilirdim ki? Hem ne kadar değişsem de seni her zamanki gibi önemsediğimi, sevdiğimi görmüyor musun?
Unuttuğumu da inkâr edemem. Yeni bir hayata başlamak için bir şeyleri geride bırakmak, kafaya takmamak, unutmak zorundaydım. Ama seni, bizi unuttuğumu nereden çıkarıyorsun? Tam tersine, sen en zor günlerimde imdadıma yetişen mutluluk hatırasıydın, küçük cep aynaları gibi çıkarıp çıkarıp bakmak isterdim...

Daha ne söyleyeyim...
R.

Kütahya

2009-07-31T15:34:00.002+03:00

En kral devrem K.!
Askere gelir de sana hiç kart atmaz mıyım güzel kardeşim?! Acemi eğitimim bitip çarşıya çıkınca, postaneden yollayacağım bunu. Buradan yollarsan bedava, ama komutan “beğendiklerini” içtimada herkese okuduğundan, bırak o kadar (!) paraya kıyalım. Hem, arkadaki resme dikiz: Hatırladın mı “Bayan Popo”yu?! Çavuş verdi. Ortaokulda mıydık lan, gazetecinin önünden o aralar serbest olan hardcore neşriyatı bırakıp da bu S.P.’li dergiyi yürüttüğümüzde? Ne derdimiz vardı kadının poposuyla, sen hatırlıyor musun?

Askere gelmeden T. ile ayrılmamız iyi olmuş devrem (ağzıma pelesenk oldu bu laf da, dua et burada nokta - virgül yerine kullanılan o meşum tamlamayı yazmıyorum.). Dün Bayramın ikinci günüydü ya, kutlu olsun bu arada, telefonun önündeki kuyruk hafiflemişti biraz. Ben de, bizimkileri bir arayayım dedim. Askerin teki, kocaman da adam ha, “Deli etme beni P., dün bütün gün aradım seni, neredeydin? Ne demek ablamlarla geziyordum?! Kızım sen benim karımsın, ben buradayken sen nassssııııl dışarıda sürtersin!” diye bir yandan bağırıyor, bir yandan ağlıyor, bir yandan da her bir vurgusunda kafasını beton duvara öyle bir tosluyor ki, inan benim içim acıyor! Allahım bu kadar şiddet dolu bir sahne görmedim şu torpilli askerliğimde!

Abicim, şaka bir yana bu kapatılmışlık, bu tutsak edilmişlik duygusunu hissetmemek için mi acaba dışarıdaki hatuna bağlıyor bu abiler, bilemiyorum. Kimsenin bunlardan şikayeti yok sanki (neden olsun a.koyiim-sonunda söylettin bana!). Benim üzerimdeki etkisi öyle değil ama. Bakma, bunları seni değil kendimi güldürmek için yazıyorum. Beş gün içinde kavramların, cisimlerin adını unutmaya, emir almadan hareket edememeye başladım. Savaş görmediğime şükrediyorum; fakat bir yandan da bu eziyeti anlamlandırabilmek için, kendimi İngilizlere esir düşmüş şerefli bir Türk subayı olarak hayal ediyorum. Çavuşa “Çarşafları nereden taşıyacağız, çavuşum?” diye soruyorum, “Çavuşum değil, komutanım diyeceksin” diyor ve susuyor. Ben de, “e İngiliz çavuşu, o da kendince haklı bir yerde” diye düşünüp, hiç sinirlenmeden, bu sefer “komutanım” diye bitirerek, sorumu tekrarlıyorum. İşte böyle oyunlar oynarken, örneğin kadın doğum doktoruna ne dendiği veyahut tutukluların bileklerini bağlamak için kullandıkları şeyin adı, aklımdan uçuveriyor. Umarım uçup gidenler bunlarla sınırlıdır.

T.’yi görüyor musun? Yeni birini buldu mu? Geçen hafta doğum günüydü. İki gün önceden düştü derdi içime. “Aramıyacam, aramıyacam”, dedim sabahın sekizinde aradım. E, ben burada beşte kalkıyorum! Uyandırılınca da sinirli olur ya prenses, “Ha, sen miydin, sağol, sağol” dedi, kapattı. Merak etme, kafamı duvarlara vurmadım. Neyse, yer bitti, a.k.

Kardeşin A. (81/4 fişşek devre :)

Selanik

2009-07-30T10:19:00.009+03:00

Damla sakızı kokulum S.,
Bitmeyen yollardan o kadar usandım ki! Hep böyle oluyor. Günler, aylar boyu durmaktan yoruluyorum. Yola düzülünce de gitmekten... Maymun iştahlılık gibi değil, her şeyden bıkıyor filan değilim. Gerçekten sevdiğim şeyleri hep sevdiğimi kimse inkâr edemez. Tutunamamak da diyemezsin. Öyle hiçbir şeye hiçbir yere bağlanamayan insanlardan olmadığım hayatımın hangi köşesine zoom yapsan aşikâr.
"Peki neden, peki neden?" diye o kadar çok soruyorum ki kendime, sanki bel oyuğum yuvarlaklaşıyor, sırtımda bir kambur beliriyor, kalçalarım düz bir çizgiye ayaklarım bir noktaya evriliyor. Bir böceğe değil ama korkarım bir işarete dönüşüyorum. "Kordon Gazinosu gururla takdim eder, karşınızda yeni K.!" : ?
Cevap anahtarı sayfanın altında baş aşağı vaziyette yazılı olmayan bulmacalara bakamıyorum bile, açık uçlu sorulardan da artık ardıma bakmadan kaçıyorum. Mümkünse evet/hayır düzleminde, en kötü ihtimal çoktan seçmeli bir biçimde sürdürsek hayatımızı?
Hem Gâlip hem Mecnun,
K.

Kıyıköy, Kırklareli

2009-07-29T14:34:00.007+03:00

Sayın K.I.,

İTÜ A. Kız Yurdu

Sen kazandın sınavı, ben kaldım burada.

O kadar da yakınsın ki aslında,

Atlayıp H.’nin motoruna gelmek istiyorum bazen okuluna…

Gelemiyorum ya…

Gelemiyorum yanına…

Pansiyonun dışını beyaza boyayalım dedi patron. Sezon kapanıyor, ameleye verecek parası yokmuş, kahvaltı servisinden sonra ben yapacakmışım boyayı. Neyse canım, güneşin altında çalışmaktan öyle güzel yandım ki… Hem öyle üniversiteli tikiler gibi tıfıl da olmadım, her tarafım kas artık!

Annen ‘telefonla arıyor haftada bir’, diyor. Yurttan mı arıyorsun? Numarası ne?

Ara tatilde gelmezsin artık, tabi canım ne gelecen. Yazın gelir misin peki? Gelirsen bak, inşallah, Allah izin verirse bir motorum olacak o vakte. Beraber Çanakkale’ye gider, kamp yaparız.

Gözlerinden öperim,

Chicago

2009-07-28T12:13:00.006+03:00

Narin ginıs C.,
Hiç nihayete ermeyecekmiş gibi gelen Bahr-i Muhit-i Atlantik'i aşma mücadelemizi çok şükür muzaffer cengaverler gibi hâlâs ile tamamına vardırdık. Harput'tan Trabzon'a eyer tepelerinde, oradan payitahta giden istimbotun kemiklerimizi ağrıtan rutubetli güvertesinde, Nevyork'a yelken açan bâhirenin farelerin cirit attığı kamaralarında, kezâ hop oturup hop kalktığımız şimendiferin tezek kokulu vagonunda Mr. Wheeler bir an olsun yanımızdan ayrılmadı. O her zamanki müsterih ifadesiyle içimize su serpti, sıkışmış göğsümüzü gevşetti, yediğimiz lokmaya afiyet verdi. Hisus beraberinde olsun!
Ummazdım ya, bu vâsi şehir hiç dinmeyen bir umman gibi kaynıyor da kaynıyor. Hizablarının medcezirine ayak uydurup boğulmamaya çalışıyoruz elbet; ama pek müşgül, pek külfetli iş. Seni, izdivacın ardından bir hilâlden ötekine koklamaya müstefid olamadığım gonca gülümü düşündükçe yeni doğmuş nevzadlar gibi eşk çağlıyor gözlerimden. Hele de "savaş çıkacak, üstelik de bu sefer bütün cihana intişâr edecek" diyen kıyamet tellâllarını işittikçe mengeneye koymuşlar gibi kalbim sıkışıyor.
Muhakkak ki benim için artık dönmek kâbil değildir. Ma'mafih, tez zamanda intikalin için bilâ-fasıla çalıştığımı ve dil döktüğümü bilesin.
Al yanaklarına baçigner,
O.

Hong Kong

2009-07-27T14:13:00.013+03:00

İkigözüm H.,

Bizi karşılayan J., havaalanını kente bağlayan trene binerken, “Hong Kong’a dair iki şey söyleyeceğim: 1. Kızlar çizme giymeyi çok seviyor, 2. İnsanlar sıcaktan, sokaklarda değil binaları birbirine bağlayan üstgeçit ağında geziyor” demişti. Doğrusu J.’nin bu önemli olduğu kadar acayip iki tespitine ekleyebileceğim üçüncü ve son gözlem, ahalisinin bizim gibi uzun boylu ve iri insanları görünce sokakta orangutan görmüş kadar şaşırdıkları. (Hoş, sana bir kez ‘genç irisi’ dediğim için iki gün konuşmamıştın benle. O yüzden, buradakilerin çizmeye muhtaç çarpık bacaklarını görünce, seninkileri burnum sızlayarak andığımı hemen ekleyeyim :) )

Canım, bu tatile çıkmam biraz olaylı oldu, biliyorum. Ben de çok isterdim, senin kızlarla mavi yolculuğa çıkmayı. Adı bile güzel ya: mavi yolculuk! Ama benim de kendi arkadaşlarım var… İnan, bu kadar münakaşa edilecek bir şey yoktu mastırın riyunyınına gitmek istememde. Hem ben, herkesin çift geldiği geziye seni zorlayarak getirme kudretini kendimde görmedim bile. Şimdi düşünüyorum da, acaba o yüzden mi böyle şeyler aramızda sorun oluyor? Doğrudan, ‘benim dediğim olacak’ deseydim, o güzel yüzünü adetin olduğu üzere asacaktın yine ama hiç olmazsa böyle dünyanın iki ayrı ucunda geçirmeyecektik tatilimizi.

Bilmiyorum H.; sensiz keşfetmek buraları, sanki tek bacakla yürümek, tek elle fotoğraf çekmek gibi geliyor bana. Hiç şüphem yok ki, sen de aynı eksiklik duygusuyla uzanıyorsun teknenin güvertesinde. Çünkü böylesi bir özlem için tek kişinin hisleri kâfi gelmez. Gel gör ki, bütün bunları bilmemize rağmen ısrarla, birlikte geçirdiğimiz üç sene içinde kim bilir kaçıncı kez aynı hatayı yapıyoruz! Bu faslı bitirecek gücüm yok…

Kokunu bir daha duyacağım günün hayali ile yaşıyorum,

G.

Krakow

2009-07-27T07:40:00.009+03:00

Uykusuz gecelerime yâren K.,

Bilmediğin bir şey var. Aslında kimsenin bilmediği. İçimde gitgide palazlanıyor, kök salıyor, yerleşiyor ve hiçbir müdahalede bulunamıyorum. Düşünemiyorum, karar veremiyorum, eyleme geçemiyorum.

Her gün, her zamanki gibi, hiçbir şey yokmuş gibi erkenden kalkıyorum; sis inmiş sokaklarda göz gözü görmese de ayaklarımın pusulası beni doğruca Kazimierz'e götürüyor; önce bir kahve içip yaşlı kabzımallarla laflıyorum sonra taze sebze meyve ne lazımsa alıp yurda dönüyorum; okuyorum, yazıyorum, derslere giriyorum; akşamları birilerine takılıp dışarı çıkıyorum, kaideyi bozmayıp elmalı votka içiyorum. Kimse bir şey sormuyor, kimse bir şey sezmiyor.

Herkesin bu kadar kör, bu kadar içebakan olmasına o kadar içerliyorum ki... Sanki insanlar sadece ayna karşısında gözlerini açıyorlar! Korka korka sanki ben farklı mıyım diye soruyorum kendime. Çünkü fark etmek yetmiyor.

Şimdi sen de yoksun yanımda...

Mostar

2009-07-26T13:16:00.011+03:00

Pek Muhterem Üstadım M.,

Hiçbir kentten bu kadar hüzünlü ayrıldığımı hatırlamıyorum. Seansa geldiğimde ‘o an ne hissettin’ sorunuzun yanıtını sıcağı sıcağına verebilmek için istasyon postanesinden alelacele yazıyorum bu kartı. Bildiğiniz üzere, Dünya Mimarlar Kongresi için geldiğim Bosna’dayım. Dün gece onurumuza ‘Neo’ Mostar Köprüsü’nün yanına kurulmuş sahnede, savaşın acılarını yerel danslarla anlatan bir gösteri düzenlendi. Sahnenin oldukça uzağında bir sandalyede, gösteriden çok köprüyü ve alacakaranlığa dönen göğü seyredeceğimi düşünürken, yanıma Kongrenin Portekizli genel sekreter yardımcısı hanım ile torunu geldi. Kadını başımla selamladıktan sonra, yanıma oturan, sade yazlık elbisesi yanmış ve tüysüz bacaklarından uçuşan 16-17 yaşlarındaki torunu ile göz göze geldim. Koyu yeşil bir derinliğin içine çekilmekte olduğumu, o an inanın fark etmedim üstadım!

Gösteri başlamadan önce bu küçük hanımla gösterinin konusu, köprünün restorasyonu, Maykıl Ceksın’ın ölümü vb. şeyler üzerine, şirin, tatlı bir sohbetimiz oldu. İngilizcesinin yetmediği yerde o iki koca zümrüt tanesi gibi parlayan gözleri devreye giriyor ve inananlarına cenneti yasaklatacak saflıktaki gülüşüyle tamamlıyordu tümcelerini. Sonra ışıklar söndü, izleyiciler üç ayrı dilde sessizliğe davet edildi. Öykü, köyüne döndüğünde sevgilisinin cansız vücudunu görünce kahrını iki kolunu yana açarak anlatan delikanlıya geldiğinde, yanımdaki kız çocuğu burnunu çekmeye başladı. Önce açık havada üşüdüğünü zannettim. Sonra, her hıçkırışında, o geçen yaz meyvelerini birlikte yediğimiz babamın bahçesindeki kayısı ağacının dalları kadar körpe kolları, üzerinde gömleğimin kolunu kıvırdığım pazıma değmeye başlayınca, ağladığını anladım. İşte o vakit, kırk beş yaşına gelip hâlâ evlenip çoluk çocuğa karışamamış olmanın verdiği acı mı, yoksa meseldeki adamın ölüm döşeğinde su getiren ahuyu görüp son nefesini ‘bu da varmış’ diye vermesindeki doymak bilmez tutku mu, bilmediğim bir şey yüreğimi parça parça doğramaya başladı. Şirinenin ensesinden yükselen ıtır burnumdan sineme girdiğinde, ilkiyle henüz hâlâ işim olmadığını anladım.

Üstat, bu tek bir kartpostala sığdıramadığım hikâyenin sonu tabii ki yok! Ama ben artık iflah olmam. Kardeşlikte bir büyüğüm olarak değil belki ama bir tabip olarak, ne olur derdime bir çare.

K:.’niz R.

Denizli

2009-07-26T09:21:00.009+03:00

Tasasız yavuklum D.,

Düşünsene, ya o gün her zamanki gibi dışarı çıkmaya üşenseydim, ya sen o eflâtun gömleği giymeseydin, ya tanıdığım bütün kadınların yalnızlığımı (e doğal olarak bekârlığımı) kafama kakmasında bezmiş olmasaydım, ya ilk görüşte aşkın sırrının manitaya sekiz saniye gözlerini ayırmadan bakmak olduğunu bilge dostum kulağıma fısıldamamış olsaydı? Sonsuza dek birbirimizi kaçırmaz mıydık?

Peki, tamam, biliyorum, sonsuzluk manasız bir soyutlama, hayatımın aşkı da tektanrılı dinlere mahsus ucuz bir ezber. Suç bende değil ama, kelime dağarcığımız nâkıs.

Tahmin ediyorum, bu bir yere gitmeyen satırları okurken dikkatin dağılıyo, hadi bağla güzelim diye iç geçiriyosun. Haklısın. Bağlıyorum:

Basitçe, seni özledim!

İ.

Donetsk

2009-07-25T16:09:00.007+03:00

Sevgili D.,
Kartpostalları seviyorum. Benim tarzımı tam olarak yansıtıyorlar: kısa ve öz! Hayatta beş cümle ile anlatılamayacak bir mesele olduğuna inanmıyorum doğrusu. Şu anda olduğu gibi: bizimkilerin maçını izlemeye geldiğim Donetsk’te hayatın anlamını buldum ve karıcım ne yazık ki, senin bitmeyen migren ağrılarınla, annenin içinde sağaltılamaz bir yara açmış olan ‘doktor damat’ arzusu, o cümlenin içinde geçmiyor. Bak bu beşinci fazla bile geldi!

Her şey için sağ ol,
K.

Prag

2009-07-25T07:16:00.008+03:00

Masum suç ortağım P.,

Lütfen kimseye söz etme bundan. Hele o mide bulandıran sözde hayranlıklarını olur olmaz her yerde tüm dünyanın üstüne kusmak isteyen yoldaşlarımdan ne kadar uzak olsan o kadar iyi. Dikkat et, vasatlıktan başka bir şey gelmez onlardan insana -- daha dehşet verici de ne olabilir hayatta?

Hiç işime gelmiyor o yüzden, neyi neden yaptığımı anlatmak, suçsuzluğumu kanıtlamak, pek tumturaklı bakış açılarına göre ya cesur ya ödlek diyenleri yanlışlamak -- ne anlayacaklar ki "ödlekler cesurdur" desem! Sanki o gece vakti yataktan, evden, mahalleden, şehirden, sınırdan sıvışırken bugüne kadar içinde yaşadığım hayatı, kişisel tarihimi, hasbelkader benimsediğim gerçeklik ve doğruluk kıstaslarımın tümünü de terk etmişim. Geride kalmışlar. Ciao! Mutlu bir ayrılık bu!

Şimdi tek ihtiyacım başlayabilmek için bir ufak kıvılcım. Neye başlamak deme. Biliyorsun işte, her şeye. Her şeye. Duydum ki kundakçıların yakalanma oranı çok düşükmüş.

Kibriti çaksana,

ny #1

2009-07-24T14:11:00.008+03:00

aaaaaaaabi,

iyi ki gelmişim ya buraya. filmlerde, dizilerde görüp de dibimizin düştüğü kadar varmış hakikaten. gerçi cümleyi şöyle farklılaştırabiliriz: filmlerde, dizilerde öyle bi anlatmışlar ki, şehir içimize işlemiş ve bu yüzden new york'u sevmemek mümkün diil. yine de cümleyi ister öyle kur ister böyle; sonuç değişmiyo.

manyak gibi sokaklardayım. neredeyse hiç iç mekânlarda takılmıyorum. zaten her bi haltı da yürüyerek yapıyorum. nadiren metrodayım. diyeceksin ki, ben de east village'da otursam her yere yürürüm tabii. şimdilik izin ver de hava atayım.

bu arada şöyle bir karar aldım: vakit buldukça sana yazıcam. biliyosun böyle günlük

münlük yazamayan bi tipim. o yüzden sana yolladığım saçmalıklar kalsın ki, ileride

elimize alalım, okuyalım, eğlenelim (buradan çıkaracağın sonuç: sen bana yazmak

zorunda diilsin :)

sarıldım,

Oxford

2009-07-24T10:35:00.008+03:00

Ah benim salak sevgilim O.!
Güzelim, eşeğim, şerefsizim! Duydum ki evleniyormuşsun. Sonunda T. ikna etmiş seni. Tebrikler. İkinize de tebrikler. Beni ne de güzel aradan çıkardınız! Burada, bu Urfa’nın onda biri bile etmeyecek kasabada doktora yapıyorum. Gurbette ve tek başıma… Beni bu züppelerle Harry Potter’cılık oynamaya nasıl da ikna ettin?! Nasıl da kanıp, sağ elinde yüzükle bıraktım seni o piçlerin arasında! Şairin dediği gibi ‘iyi ol, sağ ol, uzak ol. ama bir daha görme beni!’
Hiçbir şeyin,
D.

Bari

2009-07-24T08:48:00.007+03:00

Canım B.,

İçim nasıl heyecanla dolup taşıyor bilemezsin. Binbir cefa ve yürek çarpıntısıyla kaçak bindiğimiz, dile kolay on beş saat güvertesinde zangır zangır titrediğimiz gemiden, façamız biraz bozulmuş da olsa dört başı mamur biletli yolcular gibi omuzlarımız dik, göğsümüzü gere gere indik. Yani bu gemi nasıl bir kazanmış ki bizi -- pasaportsuz, vizesiz, biletsiz kaçakları --tasasız turistlere çeviriverdi!

Bizim memlekettekilere pek benzeyen pasaklı, çelimsiz, cazgır çocukların koşuştuğu sokaklarda kapı önlerine çıkmış koca göbekli, sarkmış memeli, hoşsohbet teyzelerin elcağızlarıyla gözümüzün önünde kestiği eriştelerden gövdeye ikişer tabak indirmenin rehavetinden mi bilmem birden "yırttık!" hissi huzurlu huzurlu çörekleniverdi midemize.

Anneme söyle Avrupalar diye gözünde büyütüp durmasın gayri, kendi öz oğlu tez zamanda Avrupalı oluvericek!

Arrivederci,

İ.

Yalvaç

2009-07-23T23:46:00.020+03:00

Değerli Nişanlım Y.

O.’dan mektup aldım, yazıyor ki, artık sizinle yeteri kadar ilgilenmediğimden, bitmek tükenmek bilmeyen turnelerimin arasında sizi unuttuğumdan yakınmışsınız kalabalık bir mecliste. Mektubu okuduktan sonra, bu satırları yazarken kendimi kaybedip sizi azıcık da olsa incitecek bir lakırdı etmemek için kaç tane teskin edici aldığımı ah bir bilseniz…

Hanımefendim, bilmiyormuş gibi hareket etmeyiniz lütfen. Muhterem peder beyiniz, konağında bizimkiler sizi istemeye geldiğinde meramını gayet açık bir biçimde izah etmiş: dükkanlarını çekip çevirecek; zeki, zeki olduğu kadar da işinin erbabı bir damat arzuluyorum demiş. Anama da, müfettiş muavinliğinden müfettişliğe terfi edene kadar nişanlı kalmamızı; mührümü alıp hesap-muhasebe hususlarındaki mahirliğim tescil edilmeden nikahın kıyılmasına razı olmadığını sertçe ifade etmiş. E, mesele bu kadar sarih ve kati iken nasıl olur da üstatlarımın rızası hilafına Yalvaç’tan kalkıp şehrinize geleyim? Tutacakları en ufak bir menfi zabıt, maazallah tüm meslek hayatımın ve daha da kötüsü izdivaç hayallerimizin mahvına sebebiyet verecektir.

Şimdi ne olur, ne olur bu medeniyetin uğramadığı memlekette, nadan mı nadan üstatlarla aylarımı geçirip; şube ile misafirhane arasında ömrümü tükettiğimi hatırınızdan çıkarmayarak muhabbetimin yumuşak namelerini ta gönlünüzün derinlerinde hissediniz. Bu kasabadaki mevcudiyetimin tek müsebbibi sizsiniz, desem yanlış olmaz.

Mamafih, unutmayınız ki, İstanbul’dan ayrılmadan az evvel muhabbetimizin geldiği merhaleden sonra nikah artık gayri kabili rücu bir hadisedir. O. başka lakırdılar da nakletmiş. Çok rica ederim, ne benim ne de peder beyinizin namusuna halel getirecek işler yapmayınız. Beni de istikbalim haricinde meselelerle lütfen meşgul etmeyiniz.

Ati bizimdir sevgili Y., bu husustan bir an için bile şüphe duymayın lütfen.

Saygılarımla,

Ç.

Tokat

2009-07-23T07:16:00.009+03:00

Ay çehrelim T.,
Buralara Nisan'da gelmek hiç akıl kârı değilmiş. Herkes söylediydi de kulak arkası ettiydim. Gör işte şimdi başıma geleni! Rüzgarın, ayazın, dolunun girmediği delik kalmıyor, nâmütenahî bir titreme hali. Bavuluma koyduğun yün atleti de bahar rehavetiyle işgüzarlık varsayıp belli etmeden çekmecenin derinlerine ittirivermiştim. Kim işgüzarmış gör bakalım şimdi, aptal kafam!
Ah be güzelim, yıllar önce kenarında mahcup mahcup yürüdüğümüz, yanıbaşında birbirimize sokulduğumuz Yeşilırmak'a bile yaklaşmak mümkün değil. Köpürdükçe köpürüyor mübarek, hamle edeni püskürtüyor.
Baktım ki etrafımdaki her şey bana o zamankinden bambaşka, büsbütün değişmiş göründü, ben de arada topallasa da hâlâ işleyen hafızama güvenip geçmişe dair, acayip gelecek belki ama zaten yaşanmış şeylerin hayalini kurmaya koyuldum. En sevdiğim filmin en sevdiğim sahnelerini peşpeşe sıraladım işte...
Ama bugüne ve yarına, ve hatta ertesi güne dair tek hayalim gözümü açtığımda bu sakil odanın badanasız kapısının birden aralanması ve tam göz hizama denk gelen tokmağı saran elin...
Keşke gelsen,
T.

Barselona

2009-07-22T14:37:00.012+03:00

Muhterem B.,

Bu şehir iyi hoş da, tek derdim bu postanenin tuvaletini bekleyen hademe! Devlet böyle bir şey öyle değil mi: eylemsizliğinle birilerini süründürebiliyorsan devlet sensin! Yani aslında çok af edersin kendini kasarak zevk alan anal dönemden kalmış insanlar bu memur tayfası. İzin versen ne olur, ben de şu Barselona sıcağında tarumar olmuş bağırsaklarımı rahatlatsam? Kocakarı ne olacak!

Neyse efendim bırakalım bu kazurat muhabbetini. Beni biliyorsun, çok zor zevk alıyorum yaşadıklarımdan. Bırakıp geldim babamın Kayseri’deki dükkanını; menkıbemi gurbet ellerde aradım, muhabbeti de… Ah o M. denilen kadın! Ah o iblis, o Medusa, o … her neyse, duygularıma hâkim olamıyorum bunca yıldan sonra hâlâ. Adı ağzımda baldıran zehri gibi geziyor, boğazıma oturuyor, gözlerimi karartıp kusturuyor. O olmasaydı yine de buralarda olur muydum, bilmem. Çelişkileri geride bıraktım artık.

Yarın Aragon’a doğru isyancıların üzerine yürüyüşe geçeceğiz. Tan ağarmadan Ebro Irmağı'nın karşı kıyısına intikal harekatı yapılacak. Yani dönmemek de mümkün. Ama şunu kaz kafalı eniştemgillere de iyice bellet, beni bu mücadelenin içine sürükleyen ne M.’den yüz bulamamam ne de dükkanın yarı hissesinin yarım akıllı amcaoğlunda olmasıdır. Ne olduğunu buraya yazsam da anlamazlar zaten.

Adios!

Alexandroúpoli

2009-07-22T09:10:00.007+03:00

Biricik biraderim A.,

Buranın havasından mıdır suyundan mıdır bilmem annemle babam, evimizin küçük avlusu, şimdi dallarının salkım salkım dopdolu olduğunu tahayyül ettiğim vişne ağacı, çardağı aşıp mutfak tezgahına vuran gün ışığı, ocakta kaynayan kayısı reçelinin kokusu, akşamları karşılıklı sedirlere uzanıp sayısız yıldız içinde kaybolmalarımız, hepsi hepsi hepsi gözümde burnumda tütüyor.

Mesud olmadığımdan değil, inan günler saatler aylar pek latif ve huzurlu geçiyor burada. Havası, suyu, insanı berrak bir yer burası; hem insana içini kolayca açıyor hem de insanın içini ferahlatıyor. Belki de bu yüzden beni gece ve gündüz rüyalarımda eve götürüp duruyor.

Beşere dair her şey, iki ayağımız, yaptığımız yollar, kurduğumuz şehirler, onca tren gemi araba, bizi birer cevelân yaparken, ne fena bu bitmez hasret, bu vuslat arzusu...

Elleri her daim buz kesmiş hemşiren,

İ.